Ο Μπράιαν Χέλγκελαντ, σεναριογράφος του ιστγουντικού «Σκοτεινού Ποταμιού» και του «Λος Άντζελες: Εμπιστευτικόν», μεταξύ άλλων, παρουσίασε στο Τορόντο το «Finestkind» του με την Τζένα Ορτέγκα, τον Μπεν Φόστερ και τον Τόμι Λι Τζόουνς και εκεί αποκάλυψε ότι, ενώ τα είχαν βρει με τον συγγραφέα του βιβλίου Τζέιμς Ελρόι και είχαν σκαρώσει ένα σίκουελ του «Λος Άντζελες: Εμπιστευτικόν», κανένα στούντιο δεν ήθελε να γυρίσει αυτή την ταινία.
«Πριν λίγα χρόνια είχαμε ετοιμάσει ένα φανταστικό pitch με τον Ελρόι, ο Γκάι Πιρς και ο Ράσελ Κρόου ήθελαν να επιστρέψουν, είχαμε και τον Τσάντγουικ Μπόουζμαν ως ανερχόμενο αστυνομικό και πήγαμε στη Warner και οι άνθρωποί της μας είπαν επί λέξει "εδώ δεν κάνουμε τέτοιες ταινίες"». Μια μικρή στάση εδώ για να τονίσουμε την ύβρη της δήλωσης. Η Warner Bros, το στούντιο το οποίο θέριεψε χάρη στις ενήλικες γκανγκστερικές και αστυνομικές ταινίες (και τα μιούζικαλ), υποστηρίζει όταν του προτείνουν μια σαν αυτές, ότι εκεί δεν γυρίζουν «τέτοιες ταινίες». Αυτό για να καταλάβετε απλά τι ανιστόρητοι χαρτογιακάδες έχουν αναλάβει τις τύχες των στούντιο.
«Μετά πήγαμε στο Netflix και ο Ελρόι, που είναι τρισμέγιστος παρουσιαστής, ετοίμασε μια ακόμα καλύτερη παρουσιαση. Και καθώς εκείνος τα έδινε όλα, ένας από τους executives του Netflix κοιμήθηκε. Ναι, κοιμήθηκε στην καρέκλα και έπρεπε να τον σκουντήξουν για να ξυπνήσει. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, γύρισα σπίτι και το βράδυ σκεφτόμουν ότι δεν μπορώ να το συνεχίσω αυτό», κατέληξε απογοητευμένος ο Μπράιαν Χέλγκελαντ. Πραγματικά, αν αυτή είναι η αντίδραση για το σίκουελ του «Λος Άντζελες: Εμπιστευτικόν», το οποίο, σε τελική ανάλυση, είναι μια εύπεπτη αστυνομική ταινία μεγάλου κοινού που είχε εμπορική και οσκαρική αναγνώριση, αναρωτιέσαι ποια μπορεί να είναι η στάση των executives απέναντι σε πιο φιλόδοξα πρότζεκτ. Μετά παίρνεις έναν κατάλογο με τη λίστα των πιο ακριβών στουντιακών παραγωγών μέσα στα τελευταία χρόνια και όλα βγάζουν νόημα. Φοβόμαστε ότι στο σημερινό κινηματογραφικό τοπίο δεν θα έπαιρνε ποτέ το πράσινο φως ακόμα και μια ταινία σαν τη «Ζωή του Πι» του Ανγκ Λι πχ.,που στηρίζεται περισσότερο στο θέαμα και λιγότερο στην πλοκή της και που είχε βγάλει έναν σκασμό λεφτά πριν μόλις έντεκα χρόνια.
