Υπάρχει πάντοτε ένα μικρό δίλημμα, μια «δεύτερη σκέψη» όταν αρθρογραφείς για ένα θέμα πάνω στον κινηματογράφο κι όχι σε μια συγκεκριμένη ταινία. Μια ταινία ενδέχεται (και πολύ λέω) να ενδιαφέρει κάποιους που την είδαν ή σκοπεύουν να τη δουν. Αλλά ο κινηματογράφος; Έτσι γενικά; Δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε έγνοια για τον κινηματογράφο, ως φαινόμενο. Τον θεωρούμε δεδομένο. Κι από μια πλευρά είναι. Ταινίες δεν θα πάψουν να γυρίζονται όσο υπάρχει ο άνθρωπος και τα ελάχιστα τεχνικά μέσα που επιτρέπουν το γύρισμα. Όμως άλλο οι ταινίες κι άλλο ο κινηματογράφος.
Κάπως περί αυτού συνομίλησαν Μάρτιν Σκορσέζε και Έντγκαρ Ράιτ στο πλαίσιο του BFI Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου, όπου φιλοξενήθηκε η ακριβοθώρητη νέα ταινία του Σκορσέζε, «Οι Δολοφόνοι του Ανθισμένου Φεγγαριού», η οποία σημειωτέον, δια της παραγωγού Apple δεν προβλήθηκε σε κανένα φεστιβάλ των ΗΠΑ.
Και που βρίσκεται ο κινηματογράφος; Ο Σκορσέζε λέει ότι τα πράγματα επαφίενται πολύ πλέον στους θεατές του. «Δεν ξέρω που πάει το σινεμά. Και γιατί να χρειάζεται να είναι όπως ήταν τα προηγούμενα 90, 100 χρόνια. Δεν χρειάζεται. Το προτιμάμε όπως ήταν τα προηγούμενα 90 χρόνια; Εγώ ναι, αλλά είμαι γέρος. Οι νεότεροι άνθρωποι θα δουν τον κόσμο γύρω τους. Θα τον δουν από την χώρα τους, θα τον δουν διαφορετικά, θα τον δουν αποσπασματικά ή σε ένα αδιάκοπο πλάνο. Τι είναι πλάνο, πλέον; Τι σημαίνει; Δεν ξέρω πια. Δεν πιστεύω ότι σημαίνει κάτι. Πρέπει να αναποδογυριστεί το μέσα έξω σε καθετί που ξέραμε», λέει ο Μάρτι.
«Είναι μια περίοδος επανεφεύρεσης. Μια ασυνήθιστη περίοδος και έχει εν πολλοίς να κάνει με την τεχνολογία. Θέλω να πω αν είχα τώρα να κάνω τους 'Κακόφημους Δρόμους', έτσι θα τους γύριζα. Δεν θα πλήρωνα για φώτα και για κάμερες. Ναι μεν πάλι θα υπήρχε ένας σχεδιασμός, αλλά τίποτα δεν θα ήταν τόσο δύσκολο. […] Δεν χρειάζεσαι γιγάντιους γερανούς. Ωραίοι είναι για κάποια πλάνα, αλλά δεν τους χρειάζεσαι για τα πάντα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν χρειάζεσαι το στούντιο.»
«Έτσι λοιπόν αυτή είναι μια ελευθερία σήμερα. Τόση ώστε να μπορείς να ξανασκεφτείς τι θέλεις να πεις και πώς θέλεις να το πεις χρησιμοποιώντας την τεχνολογία αυτή. Ιδεατά, και διστάζω να χρησιμοποιήσω τη λέξη, 'σοβαρό' σινεμά μπορεί να φτιαχτεί πάντα, ακόμα και στον καινούργιο αυτό κόσμο, και να ιδωθεί από ένα μεγάλο κοινό στην μεγάλη οθόνη. Αυτό είναι σημείο-κλειδί. Διότι φοβάμαι ότι οι άλλες ταινίες, οι θεαματικές των franchise, είναι αυτές που κατακλύζουν τις αίθουσες. Και πάντοτε ζητώ από τους ιδιοκτήτες των αιθουσών να επιφυλάξουν έναν χώρο όπου νεότεροι άνθρωποι μπορούν να δουν το διαφορετικό σινεμά. Χώρους που σε προσκαλούν να βρίσκεσαι. Να μην φτάνεις στο σημείο να λες μπορώ να το δω στο σπίτι. Διότι η συλλογική εμπειρία παρακολούθησης είναι βασική, πιστεύω. Αν και δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να εξακολουθήσει αυτή τη στιγμή.»
Ιδού ολόκληρη η πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα:
