Τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα ήταν μια εξαιρετική εποχή για το σινεμά του Τρόμου, ιδιαίτερα ακόμα για τις αμερικανικές καταχωρήσεις του. Ειδικές μνείες αξίζουν σε ταινίες όπως το Paranormal Activity, το Session 9, το μεταπλασμένο Ring, το Drag me to Hell, το Others, τo Descent, το Witch, μερικοί μόνο από τους τίτλους των πρώτων χρόνων της χιλιετίας που μαρτυρούν την υπεραιωνόβια υγεία του είδους. Αυτό κράτησε και μπαίνοντας στην δεύτερη δεκαετία, κατά μία έννοια κρατά ακόμη, αλλά όχι στο mainstream. Εκεί ήρθε το 2014 το It Follows που απολαύσατε πρώτοι στις Νϋχτες Πρεμιέρας, με μια ιδιοφυώς απλή ιδέα, από εκείνες που φωλιάζουν λες σε αρχετυπικούς εφιάλτες που μεταμορφώνονται ποικιλόμορφα συμβολικά για να περιγράψουν μοντέρνες φοβίες. Εν πάση περιπτώσει το It Follows είναι μια πολύ τρομακτική ταινία, ιδίως όσο μεγαλώνει μέσα σου.
Μας γνώρισε επίσης μια ηθοποιό που έκτοτε εξελίσσεται σε ιέρεια ενός είδους που σε λίγα χρόνια θα φέρει παιχνιδιάρικα το όνομά της, Μάικα Μονρό, και έναν δημιουργό που εμείς επιμένουμε ότι είναι μεγάλη κλάση κι ας μην έχει γίνει αυτό που χαλαρά μεταξύ μας λέμε στο χωριό household name. Ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ, στα 49 του πια, έκανε έκτοτε μόνο το Μυστικό της Ασημένιας Λίμνης, αλλά είμαστε τέτοιοι που λέμε ότι μας αρκεί. Είναι όμως κρίμα που σε 10 χρόνια έχει αφήσει μόνο δύο ταινίες.
Για να γίνουν τα πράγματα λίγο καλύτερα και οι προσδοκίες λίγο μεγαλύτερες, η Μονρό σε πρόσφατη συνέντευξή της στο Collider υπόσχεται κάτι 100% φρέσκο στο επόμενο κεφάλαιο και συμπληρώνει:
«Δεν αναλαμβάνω τα εύσημα γιε αυτό, όπως ξέρετε ο Ντέιβιντ είναι λαμπρό ταλέντο. Άλλαξε το παιχνίδι στο είδος και δεν θα έκανε ποτέ ένα σίκουελ αν δεν πίστευε πως θα το ξεπερνούσε […] Διάβασα το σενάριο και είναι πολύ καλό. Είναι πραγματικά καλό. Είμαι ενθουσιασμένη. Θα συναντήσετε την Jay σε ένα σημείο που δεν είναι το αναμενόμενο. Φυσικά αυτό λένε όλοι για τα σίκουελ, αλλά ειλικρινά είναι μεγαλύτερο, πιο σκοτεινό και πιο… f*cked up».
To It Follows δεν έκοψε ειστήρια, αλλά απέκτησε τεράστια φήμη σε κριτικούς και ένα εκλεκτό μικρό κοινό – αρκετό να δικαιολογήσει τον χαρακτήρα του cult. Όχι λοιπόν μυστηριωδώς αποτιμάται ως καλή ιδέα η αναβίωση/μετατροπή σε franchise. Καλή ιδέα βέβαια είναι πράγμα σχετικό, γιατί ο κανόνας του όσο μεγαλύτερο τόσο καλύτερο μπορεί να βλάψει μια δημιουργία ακριβώς αντίθετης λογικής. Θα επιλέξουμε την εμπιστοσύνη στον δημιουργό. Ξέρει.
Ιδού και ένα πόστερ που κυκλοφόρησε για προθέρμανση:
