(Δείτε το στο τέλος του κειμένου κι επιστρέφετε.)
Το είδατε; Πάμε τώρα.
Στοίχειωμα είναι αυτό το ταινιάκι. Πάνω που θέλεις, ψυχαναγκαστικά σχεδόν, να πεις κοίτα τον άτιμο με τα ψέματα όλο κάτι παραδίδει, ένα στοπ καρέ, ένα περίπου ακίνητο κουκλάκι, μια βροχή, μια σειρήνα, μια αλλόκοτη μαυρίλα («I just cut my arm off», λέει παγερά μια κούκλα) και αυτή η ειρωνική αναμονή (…αναμένοντας τον κ. Λιντς…) που πια δεν υφίσταται, κάτι σου κάνουν. Μπορείς να γράψεις πολλά για ενάμισι λεπτό Λιντς, αλλά δεν χρειάζεται. Ο Λιντς πάντοτε επαφίονταν και πέρα από τις λέξεις. Αγκαλιάζουμε το μυστήριο.
Τούτο εμφανίστηκε πρώτη φορά οnline τώρα. Είναι του 2018 και φτιάχτηκε για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Λισαβώνας, το οποίο τιτλοφορούσε το αφιέρωμά του «Waiting for Mr. Lynch». Κι αυτός έστειλε αυτό, 87 δευτερόλεπτα περί μιας αναμονής, καθώς θα ήταν απών από την γιορτή. Απών αλλά παρών όντας στο προπανδημικό (και προ αποτέφρωσης) Λος Άντζελες. Εφτά χρόνια μετά γιορτάζουμε τα γενέθλιά του και δεν είναι πια εδώ, μεσολάβησαν και τα παραπάνω και τώρα μένουμε με τούτη την «μπεκετική» αναμονή. (Θα έχετε παρατηρήσει την φυσιογνωμική τους συγγένεια με τον Μπέκετ, όχι;)
Αλλά όπως γράψαμε και προχθές, πρέπει να διαλέξουμε τον δρόμο που λέει ότι ο Λιντς δεν γίνεται να έφυγε, όχι αφού υπάρχουν οι ταινίες του. Μέσα μας.
