Ακόμα κι αν δεν συγκαταλέγεται κανείς στους λάτρεις του Ινδο-αμερικανού δημιουργού, δύο πράγματα οφείλει να του αναγνωρίζει: Είναι δημιουργός, διακριτός και πρακτικά ανυποχώρητος (έχει και προβληματική πλευρά αυτό) και εργάζεται ακατάπαυστα παραδίδοντας έργο κάθε χρόνο, κάθε δύο ή, σπανιότατα, κάθε τρία χρόνια.
Σε ευθεία γραμμή με το παραπάνω, δεν καταλάγιασε ακόμα ο αχός του «Trap» (που πήρε και μια θέση στη 10άδα των Cahiers du Cinema πέρυσι), μιας ταινίας αριστοτεχνικής σκηνοθετικά που χρειαζόταν λίγη σεναριακή ζύμωση (ίσως και άλλες επιλογές;) παραπάνω στο τελικό της τρίτο και ήδη μπαίνει σε γραμμή παραγωγής το επόμενο.
Το οποίο και θα είναι υπερφυσικό, ρομαντικό θρίλερ με τον Τζέικ Τζίλενχαλ (ξεκάθαρα σε μπιμουβάδικη ρότα εδώ και καιρό – αλλά αναμένεται η ταινία που θα κάνει υπό την καθοδήγηση της αδελφής), με την ιστορία να σκιαγραφείται αντάμα με τον άρχοντα του χαρτομάντηλου, Νίκολας Σπαρκς («Μήνυμα σε Μπουκάλι», «Το Ημερολόγιο», «A Walk to Remember», «Νύχτες στη Ροδάνθη»).
Το ενδιαφέρον είναι ότι αφού λογαριαστεί από τους δυο τους το σχέδιο, ο καθένας θα «αποσπαστεί» επεξεργαζόμενος το υλικό για το μέσο του. Ο Σπαρκς δηλαδή θα φτιάξει ένα μυθιστόρημα και ο Σιάμαλαν μια ταινία, αμφότεροι βασισμένοι στην υπόθεση και τους χαρακτήρες που θα εμπνευστούν.
Το πράγμα, λογικά, πάει για το 2026, και αυτή τη στιγμή τίποτε άλλο δεν είναι γνωστό για το σχέδιο. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η παράξενη αυτή σύζευξη και θα είναι πολύ ενδιαφέρον το πώς (ή εάν) θα μολυνθεί ο ένας από τον άλλον, μιας και ο Σιάμαλαν είναι σε σκληροπυρηνικό, κάπως κυνικό/εσχατολογικό modus operandi τελευταία (πάντα καραδοκούσε αυτό στο σινεμά του) και ο Σπαρκς έχει μια μόνιμη…σπίθα (καλύτερα πυρκαγιά) ρομάντσου να καίει μέσα του.
Για να δούμε/διαβάσουμε.
