Η «Fatale» βασίζεται σε μια από εκείνες τις σύντομες και γλυκές crime νουβέλες του Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ που τις σκάρωνε στην χρυσή εποχή του '70 και του '80 (τούτη είναι του 1977). Ο Μανσέτ μάλιστα, για τους λάτρεις του γαλλικού φιλμ είδους της εποχής είναι σεβάσμια φυσιογνωμία, καθώς έχει συγγράψει σενάρια αλλά και έχει διασκευάσει δικά του έργα. Οι ταινίες του με τον Ντελόν, με τον Ντερέ, τον Λερουά, τον Σαμπρόλ, ακόμα και τον Ιβ Μπουασέ (κάποιοι φίλοι χαμογελούν εδώ), είναι μέρος της ιστορίας μας με το σινεμά.
Ο Λάνθιμος δεν είναι ξένος με την καρδιά των ιστοριών του Μανσέτ. Και η «Fatale» δεν είναι κάποιο ασήμαντο property για τα στούντιο – ρωτήστε και τον πολύ Τζέιμς Σέιμους. Με ηρωίδα την Αιμέ, μια τύπισσα που σκοτώνει και δεν πληρώνει, πάντα με άπταιστο στυλ σε περιβάλλον άγριας βίας, σεξομανίας και υφέρπουσας σάτιρας, πολιτικής, κοινωνικής, γενικώς, το σχέδιο μπορεί να σας θυμίζει Μπεσόν της πλάκας (των τελευταίων ετών δηλαδή) αλλά έχει χαρακτήρα και ο Λάνθιμος μπορεί να του εμφυσήσει κύρος που δεν έχει απολαύσει ποτέ από την ιντελιγκέντσια του σινεμά. Αν θα είναι καλό δεν ορκιζόμαστε, όπως το δει κανείς.
Το θέμα είναι πότε θα την πιάσει ο Yorgos, καθώς το πλάνο υπάρχει καιρό. Όταν όμως με το καλό το κάνει, τότε «ο εκδικητής άγγελος του μηδενισμού θα καταφέρει την καταστροφή μιας ολόκληρης κοινωνίας καταστροφέων», που λέει και η σύνοψη. Εναπόκειται στον Λάνθιμο να βρει την αναρχική σάτιρα και το beat per second μιας τέτοιας ιστορίας. Στηρίζουμε.
