Θα ήταν ευφημισμός αν γράφαμε ότι ο Ζακ Οντιάρ είναι πικραμένος αυτές τις μέρες. Εκεί που η ταινία του πρόβαλλε ως μεγάλο οσκαρικό φαβορί, βρέθηκε παρίας των βραβείων. Ακόμα και η νίκη της στην κατηγορία του Καλύτερου Τραγουδιού είναι πια αμφίβολη. Παρεμπιπτόντως, θα γελάσουμε πολύ αν κερδίσει η Ντάιαν Γουόρεν, αφηστε που μια ενδεχόμενη νίκη της θα βγάλει ωραία ερώτηση για το Trivial Pursuit του μέλλοντος – «για ποια ταινία κέρδισε το Όσκαρ της η Ντάιαν Γουόρεν, από όλες αυτές που δεν υπάρχουν, αλλά κάπως βρέθηκαν υποψήφιες για Όσκαρ»;
Στο πλαίσιο της πίκρας του λοιπόν, ο Οντιάρ έκανε μια δήλωση που περιέχει μεγάλη δόση αλήθειας και περιγράφει συνοπτικά και εύστοχα το πρόβλημα με το κινηματογραφικό κουβεντολόι στα social media. «Όταν ξεκίνησα να βλέπω σινεμά, μου άρεσε να μελετώ τις προθέσεις του δημιουργού. Ξέρω ότι σήμερα δεν μετρά η πρόθεση, αλλά η εντύπωση. Η άμεση εντύπωση στα social media. Ξέρω, επίσης, ότι αυτή η επιθυμία για άμεση άποψη είναι λανθασμένη. Η κυριαρχία των βαθμολογιών και των αλγορίθμων, επηρεασμένη αναμφίβολα από την γενικότερη κοινωνική συμπεριφορά, έχει καταπνίξει την κινηματογραφική ανάλυση και έχει ρίξει τη διάγνωση των πραγματικών προθέσεων του δημιουργού στον καλλιτεχνικό βούρκο. Όλα γίνονται για χάρη του σοσιομιντιακού φαίνεσθαι».
Αν και η αφορμή δεν είναι η ιδανικότερη, καθώς αφορά την «Εμίλια Πέρεζ», είναι λίγο στενάχωρο να βλέπεις πόσο επηρεάζουν την κινηματογραφική συζήτηση οι viral απόψεις. Ας πάρουμε πχ. το πολυπροβεβλημένο στα social media «πρόβλημα» του Νόλαν με τους γυναικείους χαρακτήρες. Θα δεις, λοιπόν, τον Βρετανό σκηνοθέτη να στηλιτεύεται για το γυμνό ενσταντανέ της Φλορενς Πιου στη σκηνή της ανάκρισης του «Οπενχάιμερ», που, μεταξύ άλλων, θέλει να καταδείξει και να κατακρίνει το «ανδρικό βλέμμα», ενώ οι ίδιοι άνθρωποι δεν θα εντοπίσουν κανένα πρόβλημα στον τρόπο που κινηματογραφεί τα γυναικεία σώματα στο μαγαζί ο Σον Μπέικερ στην «Anora» του. Ο υπογράφων θα διαφωνούσε κι εκεί, είναι μεγάλη συζήτηση, το φέρνουμε απλώς ως σχολικό παράδειγμα μιας σοσιομιντιακής κινηματογραφικής στάσης, εμφανώς επηρεασμένης από τη σοσιομιντιακή «εντύπωση» για τους δημιουργούς, που τελικά μένει στην επιφάνεια και δεν εξετάζει τις ίδιες τις ταινίες,τι προσπαθούν και τι προσπαθούν (ή δεν προσπαθούν) να κάνουν και απλώς μηρυκάζει μια γενικότερη, viral στάση.
