Επιστροφή στην καρέκλα του σκηνοθέτη για τον Τσάρλι Κάουφμαν. Αυτή τη φορά ο αγαπημένος auteur μιας γενιάς που στον 21ο αιώνα βρήκε στις ιστορίες του μια ευφυή εκδοχή παραδοξότητας πασπαλισμένη κάποτε (στην «Λιακάδα») με έναν ρομαντισμό που ακόμα χωρούσε στα κινηματογραφικά πράγματα, θα το κάνει με μια μεταφορά διηγήματος του Ισραηλινού Ίντο Γκέφεν, το «Debby's Dream House».
Το «Later the War» ακολουθεί έναν άνδρα που κατασκευάζει όνειρα για τους πελάτες του αλλά κάποια στιγμή στρίβει η βίδα και αποφασίζει να δημιουργεί εφιάλτες. Ο άνδρας θα είναι ο Έντι Ρέντμεϊν και παρτενέρ του στο έγκλημα θα είναι η Τέσα Τόμσον.
Ο Κάουφμαν πρόσφατα έκανε και το ντεμπούτο σε σενάριο «κανονικού» animation, με το «Orion and the Dark», επίσης μια προσαρμογή από ένα παιδικό εικονογραφημένο βιβλίο του 2014, της Έμα Γιάρλετ. Οι μοναδικές σκηνοθετικές προσπάθειες του Κάουφμαν είναι τα «H Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης» (2008), η «Anomalisa» (2015), animation επίσης αλλά stop motion, και βέβαια το «I'm Thinking of Ending Things» (2020), το οποίο στην εποχή του είχε την ΜΚΔ καριέρα του, σήμερα δεν πρέπει να είναι πολλοί να το θυμούνται.
H δόξα του ήρθε βέβαια νωρίτερα, με τις μεταφορές των σεναρίων του, και η αλήθεια είναι, αρέσει-δεν αρέσει, ότι με έργα όπως τα «Being John Malcovich», «Αdaptation», φυσικά την «Αιώνια Λιακάδα» και, λιγότερο, τις «Εξομολογήσεις ενός Επικίνδυνου Μυαλού», κατέλαβε έναν χώρο στην ιστορία της εποχής του -και έδωσε και εκτόπισμα σε (πολυγραφότατους) σκηνοθέτες όπως ο Σπάικ Τζόνζι και ο Μισέλ Γκοντρί, που χωρίς αυτόν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αγνοούνται έκτοτε στην κεντρική κινηματογραφική σκηνή.
Με το καλό.
