Μόλις 82 χρόνια άντεξε το ρεκόρ της Γκριρ Γκάρσον στην απονομή του 1943 όταν και πήρε το Όσκαρ για την «Κυρία Μίνιβερ» του Γουίλιαμ Γουάιλερ. Ο Έιντριεν Μπρόντι, ο πρώτος στην κατηγορία που έχει δύο Όσκαρ από δύο υποψηφιότητες, 22 χρόνια μετά την απονομή του «Πιανίστα», όταν τότε ανέβηκε στο πόντιουμ του Kodak Theatre τότε, έσκασε ένα περίφημο φιλί στο στόμα στην Χάλε Μπέρι (η οποία ανταπέδωσε φέτος στο κόκκινο χαλί), αξιοσημείωτα ίδιος και γοητευτικός τόσα χρόνια μετά, ήρθε στο Dolby, ανέβηκε τα σκαλιά, πήρ ετον χρόνο του, τα είπε και καθάρισε. Φέτος έκανε πάλι κάτι άκομψο (ή αφάσιο αναλόγως που στέκεται κανείς), πετώντας την τσίχλα του στην σύντροφό του, και εκκίνησε έναν λόγο φορτωμένο συγκινήσεις, ευχαριστίες και «σωστά πράγματα να πει κανείς».
Κάποια στιγμή άρχισε απεγνωσμένα η μουσική (σημάδι να «συντομεύετε κύριε»), την οποία και σώπασε λέγοντας ότι έχει ξανάρθει εδώ, ξέρει, και μίλησε λίγο ακόμα ώστε να φτάσει με χαρακτηριστική έλλειψη άγχους λίγο πριν τα έξι λεπτά ομιλίας. Εμείς τον συμπαθούμε, μας άρεσαν κι αυτά που είπε, είμαστε και θιασώτες τού να μιλάνε όσο θέλουν οι νικητές, κανένα πρόβλημα. Οι τελετάρχες πρέπει να είδαν κόκκινα με την «κοιλιά» στον ρυθμό του τηλεοπτικού τους προϊόντος. (Υποθέτει κανείς επίσης ότι σοσιομιντιακά όλο και κάποιο # θα βρεθεί να τον λούσει για αυταρέσκεια ή κάτι παρόμοιο.) Δεν πειράζει αυτός πήρε Όσκαρ, αυτοί στα σόσιαλ παίρνουν αντίχειρες. Στο 3ο του Όσκαρ μόνο -τούτο ήταν και με πολύ ευκολότερους αντιπάλους από τότε (Νίκολσον, Ντέι Λιούις, Κέιν, Κέιτζ άντε πιάστο)- να προσέχουν, μπορεί να αγριέψει, να φέρει σκαμπό και να κάτσει εκεί ένα τεταρτάκι.
Αν κρατάς κάτι, επί προσωπικού του, είναι η ευγνωμοσύνη και η ευπρέπειά του να εκτιμά το βραβείο που του δόθηκε, και να αιτείται την ευκαιρία στα επόμενα 20 χρόνια να έχει φανεί αντάξιος της τιμής που συνεπάγεται να το κατακτά. Εύγε Έιντριεν Μπρόντι, τελεία. Να και ο λόγος του:
