Ο Ρομέρο είχε τα ζόμπι του. Ο Μίλερ έχει τον Mad Max του. Υπάχουν και άλλα παραδείγματα αλλά αυτά είναι δύο τρανταχτά σκηνοθετών που συνέλαβαν, όρισαν και συνέθεσαν εκ του μηδενός τους κόσμους τους, εξηγώντας τις εποχές του μέσα από δαύτους.
Η Furiosa, παρά την σχετική της εισπρακτική αποτυχία, είναι μια γερή προσθήκη, γνώρισε κάτι πλησίον της κριτικής αποθέωσης και πάλι και απέδειξε ότι ο σκηνοθέτης αυτός «ξενερώνει» εκτός της ερήμου – αν και δεν είναι κακό να πούμε ότι στην μακρά ιστορία του υπάρχουν ευαγείς προσθήκες, αναπάντεχες και θαυμαστές. («Three Thousand Years of Longing», «Μπέιμπ το Γουρουνάκι» και «Μάγισσες του Ίστγουικ», κατά σειρά.)
Όμως, Mad Max είναι το mojo του. Και τώρα λέει ότι «αν οι πλανήτες ευθυγραμμιστούν», ένα ακόμα υπάρχει.
«Έχουμε σενάριο. Αλλά από χαρακτήρα έχω τόσες πολλές ιδέες, όχι μόνο στο κεφάλι μου αλλά και στο χαρτί, σχεδόν έτοιμα σενάρια, που δεν ξέρω. Είμαι επαγγελματίας ονειροπόλος, ξέρετε. 'Θα ήταν καλύτερος αν δεν ονειροπολούσε τόσο', έλεγε η κάρτα μου στο σχολείο», λέει. «Οπότε ναι, υπάρχουν πολλά πλάνα. Ένα είναι το Mad Max. Δεν είναι το επόμενο, έχω 1-2 που θέλω να κάνω πρώτα. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις.»
Προχώρα Τζορτζ, είναι άνθρωποι σαν εσένα που φορτίζουν ενέργεια και εμάς που τους παρακολουθούμε.
