Στο «Prisoners» περιγράφεται η ιστορία δύο κοριτσιών που έχουν χαθεί και οι αντιδράσεις δύο ανδρών – του αστυνομικού και του πατέρα τους – που επηρεάζονται βαθιά από την απώλεια. Ο Λόκι του Τζέικ Γκίλενχααλ μοιάζει στην επιμονή με τον χαρακτήρα του στο «Zodiac», μια κάπως συγγενική ταινία οπωσδήποτε. O Ντόβερ του Χιου Τζάκμαν, ο πατέρας, είναι από την άλλη αξιοσημείωτα ευλύγιστος και ανυποχώρητος στην προσπάθεια εύρεσης μιας λύσης. Και για τους δύο όμως το κλειδί των χαρακτήρων τους είναι η ανεπάρκεια. Η λύσσα τους για την αδυναμία επέμβασης/επιρροής σε μια ιστορία και μια διαδοχή γεγονότων που φαινομενικά τους υπερβαίνει, παράλληλη.
Δείτε στο ακόλουθο 8λεπτο βίντεο-δοκίμιο την διαδρομή ενός έργου προς ένα υποδειγματικό πράγματι φινάλε, εκεί που είναι η στιγμή που διαχωρίζει τις καλές από τις μεγάλες ταινίες – οι μέτριες φαίνονται από νωρίς. Ο Βιλνέβ, με την αλάνθαστη αίσθηση του Ντίκινς στην φωτογραφία, κι ένα σενάριο πλήρως συναισθητικό θεμάτων, χαρακτήρων και διαγραφόμενων τόξων, μεγαλουργούν.
