Η είδηση είναι γλυκιά και σύντομη. Πηγές αναφέρουν ότι το πλάνο του μανιασμένου (δημιουργικά) Λούκα και της Lionsgate επιστρέφει στην «κανονικότητα» της κατά Μπρετ Ίστον Έλις ανάγνωσης. Ο Πάτρικ Μπέιτμαν παραμένει Πάτρικ Μπέιτμαν και όχι, ας πούμε, Πατρίτσια Μπέιτγουμαν. Κανονικά δεν υπάρχει κάτι άλλο να σας μεταφέρω, έξω από τις φήμες για Όστιν Μπάτλερ και Τζέικομπ Ελόρντι (που πρέπει να ακούγονται ΣΕ ΚΑΘΕ ρόλο που παίζει στην βιομηχανία αυτή τη στιγμή), ότι ο Λούκα ψιλοπάγωσε την Κλοέ Σεβινί που είχε μια ιδέα να pitchάρει εκ νέου τον εαυτό της στην ταινία – θυμίζουμε έπαιζε σε αυτήν του 2000 – συν μια υπενθύμιση ότι το σενάριο γράφει ο Σκοτ Μπερνς, ελπίζουμε, πάνω στη νουβέλα του Έλις που είχε προκαλέσει έναν κάποιο πάταγο πίσω στο 1991. Άντε να έκανες κι ένα σχόλιο πόσο προβοκατόρικο θα ήταν σήμερα να έκανε κάποιος το τέρας λευκή γυναίκα.
Κι εκεί που λες μια παράγραφο και καθάρισα, έρχεται αυτό του Deadline, από όπου αντλούμε την είδηση, που λέει ότι «υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον» πάνω στο θέμα της διασκευής του Γκουαντανίνο. Βρε ποιο ενδιαφέρον, ποιανού; Ο δύσμοιρος ο ειδικός Τύπος, μη έχοντας να γράψει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον, ή ξέροντας ότι και κάτι πραγματικά ενδιαφέρον να γράψει μόνο τυχαία κάποιοι θα πέσουν πάνω, γιγαντώνει το παραμικρό σε φαινόμενο. Όχι, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κανένα μεγάλο ενδιαφέρον, ίσως και για τίποτα (εκ προοιμίου, εννοώντας) που θα φτιάξει ο Λούκα Γκουαντανίνο, για τίποτα που θα έχει σχέση με το «American Psycho» (το οποίο δεν έκανε εισιτήρια ούτε τότε και δεν θα κάνει φυσικά ούτε τώρα). Το «μεγάλο ενδιαφέρον» είναι μοναχά το στοιχειώδες της βιομηχανίας, και το ανάλογο ενός φιλοθεάμονος κοινού που παρακολουθεί κάπου κάπως την επικαιρότητα «περιμένοντας τις ταινίες».
Ήταν ανέκαθεν πρόβλημα, σε βαθμό γελοιότητας, ότι ο ειδικός κινηματογραφικός Τύπος διαφήμιζε και υπερμεγέθυνε τα του οίκου του σε κάτι ευρύτερου ενδιαφέροντος, συχνά μάλιστα με την ιλαρότητα να χτυπά κόκκινο όταν επρόκειτο για ζητήματα κοινού glam δημοσίων σχέσεων. Σήμερα είναι απλά τραγικά άτοπο και καλά θα κάνουμε όλοι – και ευγενώς να ωθεί και ο κόσμος που ακόμα διαβάζει – στην επαναφορά της συζήτησης στην ουσία των ταινιών και στην δυνατότητα που πάντα έχουν να πουν κάτι και να συμβάλλουν.
