Παρότι το IndieWire και πολλά online σημεία ενδιαφέροντος θα γράψουν για μια-δυο μέρες για το ύψος και την αξία της ταινίας του Μάικλ Αλμερέιντα, η αλήθεια είναι ότι πρόκειται, στην καλύτερη περίπτωση, για επίκτητο γούστο. Δεν είναι μεγάλη, αμφίβολο αν είναι και καλή, είναι όμως μια σκέτη απόλαυση η ταινία του Αμερικανού. Και πρόσθετα, ενώνει και δονεί τους μεγαλωμένους στα πρώιμα '90ς όταν η μεγαλειότητα της Ελίνα Λέβενσον χτυπούσε την οθόνη, όταν ο Πίτερ Φόντα έπαιζε «όπως ήθελε» κοτζάμ Βαν Χέλσινγκ, όταν κάποιοι έβλεπαν Μάρτιν Ντόνοβαν και ψήφιζαν και με τα δύο χέρια (ο Χαλ Χάρτλεϊ ευθυνόταν), όταν…και πάει λέγοντας.
Η ασπρόμαυρη ταινία είναι μια μεταμοντέρνα, κωμική/στωική βαμπιρική φαντασία, που όσο αντλεί από τον Στόουκερ άλλο τόσο οφείλει στον Αντρέ Μπρετόν (από όπου και ο τίτλος). Και γυρίστηκε/ολοκληρώθηκε επειδή ο μέγας Ντέιβιντ Λιντς, που έχει και ένα εκλεκτό cameo στο έργο, έβαλε το χέρι στην τσέπη του και πλήρωσε να συμβεί, όταν η παραγωγή είχε κολλήσει λόγω προβλημάτων στο καστ. Μέχρι σήμερα, όπως λέει ο Αλμερέιντα, «η γενναιοδωρία του με εκπλήσσει».
Η ταινία θα προβληθεί στις ΗΠΑ τον Φεβρουάριο στη αποκατεστημένη της εκδοχή, δεν θα ήταν άσχημο προτού κάποια πλατφόρμα την κάνει εικονίδιο να βρισκόταν ένας καλός άνθρωπος να την δείξει, έστω και για περιορισμένες εμφανίσεις, σε μια αίθουσα.
Ιδού τρέιλερ:
