To Χρονικό ενός Εφήμερου Έρωτα

Diary of a Fleeting Affair

Μια γαλλική ρομαντική κομεντί ξεφυλλίζει τις σελίδες από το ημερολόγιο μιας εφήμερης σχέσης, ξαναδιαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές τον Γούντι Άλεν κι ανακαλύπτοντας νέα πνοή σε ένα κλασικό φορμά που μας είχε λείψει (και δεν το ξέραμε).

Συντάκτης: Θοδωρής Καραμανώλης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Ένας άντρας και γυναίκα συναντιούνται, αλληλογουστάρονται και ξεκινούν μια σχέση που υπάρχει αποκλειστικά μέσα από τις εφήμερες ερωτικές τους συνευρέσεις, όπως καταγράφονται κατακερματισμένες ημερολογιακά. Δηλαδή με αριθμούς και λέξεις, στις σελίδες ενός ραφιναρισμένου σεναρίου, αποτέλεσμα χρόνιων ζυμώσεων στο πλαίσιο μιας συνεπέστατης (αν κι όχι ιδιαίτερα θελκτικής) φιλμογραφίας. Ο Εμανουέλ Μουρέ του «Αυτά που λέμε και αυτά που κάνουμε» οδηγεί την τέχνη του στα μινιμαλιστικά της άκρα κι αφήνει τους δύο ηθοποιούς του να προσπαθούν για το κάτι παραπάνω σε μια αν μη τι άλλο καλοκουρδισμένη κομεντί.

Το «Χρονικό…» μοιάζει σ' όλα του (ακόμη και στις γραμματοσειρές) με τη ρομαντική κομεντί που θα γύριζε ένας Γάλλος ορθόδοξος επίγονος του Γούντι Άλεν

Κι όταν ο (καλτ) Βενσάν Μακέν και η Σαντρίν Κιμπερλέν το καταφέρνουν προκύπτει κάτι το αναπάντεχα φρέσκο παρά τη χιλιοδοκιμασμένη συνταγή. Ένα «Σ' Αγαπώ, Μ' Αγαπώς» για παράνομα ζευγάρια, ελαφρώς πιο απλωμένο σε εικόνες και μουσικές για να γεμίσει τη μεγάλη οθόνη. Μέσα στο βερμπαλιστικό καταιγισμό υπάρχουν στιγμές που αναδεικνύουν τις νευρώσεις και τις ανασφάλειες, θρέφοντας το γλυκόπικρο του πράγματος. Το «Χρονικό…» μοιάζει σ' όλα του (ακόμη και στις γραμματοσειρές) με τη ρομαντική κομεντί που θα γύριζε ένας Γάλλος ορθόδοξος επίγονος του Γούντι Άλεν. Ίσως να μην μας φάνηκε από την αρχή, αλλά στάθηκε μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις στην περσινή επιλογή των Καννών. Επειδή είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεται ένα φεστιβάλ για να αναπνεύσει (ανερυθρίαστα). Ή στην περίπτωση μας ένα θερινό σινεμά για να αναπνεύσετε παρέα. Έχει σε κάθε καρέ και κάθε σελίδα του εντυπωμένη μια ζηλευτή θετικότητα, ευλογημένη απ' τη δυναμική και χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Φέρει τέλος τη διακριτική υπογραφή ενός ανθρώπου που βλέπει το στυλ του να μεστώνει και να τον οδηγεί σε κάτι που τηρουμένων των αναλογιών θα μπορούσε να θεωρηθεί μέχρι και ήσσον κλασικό στο (βεβηλωμένο) είδος του.