Μη με λες Κύριο

Sir

Οι ξεκάθαρες ταξικές αντιθέσεις στην κοινωνία της Ινδίας που περιμένουν μόνο ένα κινηματογραφικό «θαύμα» για να γεφυρωθούν, σε ένα σεμνό δράμα μπολιγουντιανής παράδοσης χωρίς τα χρώματα και το τραγούδι της τελευταίας.

Συντάκτης: Τάσος Μελεμενίδης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Μια κοπέλα από χωριό της Ινδίας μένει χήρα στα 19 της και προσπαθεί να αλλάξει το ζοφερό μέλλον της μετακομίζοντας στη Μουμπάι για να δουλέψει ως υπηρέτρια σε ευκατάστατη οικογένεια. Με τα χρήματα που βγάζει χρηματοδοτεί τις σπουδές της αδερφής της, ευελπιστώντας στην ανεξαρτησία και των δύο γυναικών από τις παραδόσεις του χωριού που πέραν του γάμου από συνοικέσιο δεν προβλέπουν κάτι διαφορετικό γι’ αυτές.

Το «Μη με λες Κύριο» παρακολουθεί σεμνά τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στην υπηρέτρια και τον γιο της οικογένειας (στο διαμέρισμα του οποίου έχει μεταφερθεί) όταν αυτός προσπαθεί να συνέλθει ψυχολογικά από μια ερωτική απογοήτευση ασχολούμενος με την κατασκευαστική εταιρεία του πατέρα του. Το χάσμα ανάμεσα στις δύο τάξεις φαίνεται από τον, γεμάτο προσήλωση από την πρωταγωνίστρια, τρόπο που αυτή εκφέρει το «sir» πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε πρόταση προς αυτόν, με μια υποτακτική στάση του σώματος και έναν μόνιμο φόβο στη φωνή, παρά το ότι έχει απέναντί της ένα αρκετά ευγενικό και καλοσυνάτο αφεντικό.

Παρά το ότι η ταινία εξερευνά τη σχέση τους, η πρόθεση της σκηνοθέτιδας είναι αρχικά να παρουσιάσει τις αγκυλώσεις των χαμηλότερων τάξεων και την αδυναμία τους να σκεφτούν κάτι διαφορετικό από το προδιαγεγραμμένο μέλλον τους. Επιπρόσθετα, η ζωή της ηρωίδας της σε ένα σπίτι που της δίνει δικό της χώρο και σχετικές ελευθερίες χρησιμοποιείται ως ένα είδος εξαίρεσης στον κανόνα καθώς μέσα από διαλόγους και υπονοούμενα εξηγείται ότι οι «ανέσεις» αυτές σπανίζουν για τις κοπέλες από το χωριό που δουλεύουν σε αντίστοιχα σπίτια.

Και φυσικά υπάρχει το κινηματογραφικό «θαύμα». Η σχέση των δύο θερμαίνεται σταδιακά, οι μεταξύ τους διάλογοι για την προσωπική τους ζωή πληθαίνουν, τα χρόνια του εργοδότη στις ΗΠΑ δικαιολογούν κάπως την πιο φιλελεύθερη στάση του και το σπίτι μετατρέπεται ως ένα μικρό κρησφύγετο (όχι όμως ερωτική φωλιά) που μπορεί να αλλάξει τις ζωές και των δύο. Η Γκέρα παίρνει την ουσία από το παρελθόν του σινεμά της χώρας της, τη λαϊκή ιστορία δηλαδή και ένα είδος «απαγορευμένης σχέσης) και αφήνει στην άκρη την πολυχρωμία και τα μουσικά ιντερλούδια φτιάχνοντας ένα συμπαγές και σεμνό σύγχρονο δράμα μικρών απαιτήσεων που στέκεται γερά στα πόδια του.