Τρεις Αδερφές

Kiz Kardesler

Ο Τούρκος σκηνοθέτης Εμίν Αλπέρ αφηγείται το «A Tale of Three Sisters» και ανοίγει αυλαία στην ενδοχώρα της πατρίδας του με ένα θεατρικό και σε στιγμές παραμυθένιο, ρουστίκ δράμα.

Συντάκτης: Πάνος Γκένας

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Ο σκηνοθέτης και ιστορικός Εμίν Αλπέρ, βραβευμένος στο Φεστιβάλ Βερολίνου με το ντεμπούτο του «Beyond the Hill» (2012) και στη Βενετία με το «Frenzy» (2014), επιστρέφει φέτος με το «A Tale of Three Sisters», μία γοητευτικη, αλλά συγκρατημένη, κινηματογραφική παραβολή για το αναπόδραστο της μοίρας.

Τρεις αδελφές, η Ρεϊγιάν (20), η Νουρχάν (16) και η Χαβά (13), βρίσκονται ξανά μαζί στο πατρικό τους. Και οι τρεις υπήρξαν υπηρέτριες – ψυχοκόρες, σύμφωνα με μία παράδοση που θέλει ανήλικα κορίτσια να βοηθούν στις δουλειές του σπιτιού εύπορες οικογένειες, αλλά πλέον καμία δεν εργάζεται. Η Ρεϊγιάν είναι μητέρα, η Νουρχάν απολύθηκε από το σπίτι του Δρ. Νεκάτι λόγω συμπεριφοράς και η Χαβά είναι ακόμα άνεργη. Ο πατέρας τους αποφασίζει να αναλάβει δράση και να αποκαταστήσει τα κορίτσια του, άλλωστε έχει ήδη παντρέψει τη Ρεϊγιάν με τον αφελή Βεϊσάλ, και καλεί τον Δρ. Νεκάτι να περάσει τη νύχτα στο χωριό.

Μία ρουστίκ ενδοσκόπηση στις ασφυκτικές παραδόσεις και ταυτόχρονα μία τσεχοφικών αποχρώσεων θεατρική αναπαράσταση, η «ιστορία» εμπνέεται από μία ανθρώπινη λαχτάρα διαφυγής σε έναν μικρόκοσμο που φαίνεται πνιγηρός και αναζητά «ένα καλύτερο μέλλον». Οι τρεις αδερφές, ο πατέρας, ο σύζυγος ξέρουν καλά πως το μέλλον είναι μακριά από τα πρόχειρα, πετρόχτιστα σπίτια του ενός δωματίου στο χωριό και ζητούν επίμονα από τον κορυφαίο της κοινωνικής πυραμίδας, εδώ τον επιφανή γιατρό, μία ευκαιρία για να βρεθούν στην πόλη, ένα ιδανικό όπως το όνειρο της Ιρίνας των «Τριών Αδερφών» του Τσέχωφ για τη Μόσχα.

Τοποθετημένη στην καρδιά της Τουρκίας, στα βουνά της Κεντρικής Ανατολίας, η ταινία δίνει στον Διευθυντή Φωτογραφίας Εμρέ Ερκμέν αρκετές ευκαιρίες για να χρησιμοποιήσει το φυσικό σκηνικό υπέρ της, αντιπαραβάλλοντας την ατέρμονη ρουτίνα της εσώκλειστης ζωής. Αυτή η αντιπαραβολή έχει αρκετό οπτικό ενδιαφέρον και δίνει μία σχεδόν παραμυθένια ποιότητα σε μερικές σκηνές της «Ιστορίας» (μία αναπάντεχη συνάντηση με ληστές), την ώρα που ο Αλπέρ επιλέγει ειρωνικά να κινηματογραφήσει τις αδελφές να κάνουν σχέδια όταν εκτελούν μία παραδοσιακή συνταγή, στήνει σημαντικές κουβέντες γύρω από τη φωτιά (τα πρόσωπα των χαρακτήρων φωτίζονται συνήθως από μία φωτιά που σιγοκαίει σε ευθεία αναλογία με τις προσδοκίες τους), ενώ σουρεαλιστικές πινελιές (η Χαβά τρώει χώμα, οι κωλοτούμπες μία εύθυμης χωριανής) δίνουν έξτρα ενδιαφέρον στην αφήγηση.

Από την άλλη η λιτή και χωρίς εκπλήξεις πλοκή, όπως και η πρόδηλη θεατρικότητα του σεναρίου, «γειώνουν» αρκετά το αποτέλεσμα, ενώ το φινάλε που υπογραμμίζει τους επαναλαμβανόμενους κύκλους του αναπότρεπτου πεπρωμένου «αδειάζει» μεμψίμοιρα το κοινό. Σκοπός όμως του Αλπέρ ήταν να αφηγηθεί εξαρχής την «Ιστορία» του μία φορά και έναν (κακό) καιρό.