Annabelle Comes Home

Η Άναμπελ και οι φίλοι της τα πνεύματα κάνουν μαζική επίθεση σε μια ακόμη ταινία της μεγάλης οικογένειας του «Conjuring» που από ένα σημείο και έπειτα λειτουργεί ως promotion των επόμενων.

Συντάκτης: Τάσος Μελεμενίδης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Ο Μαρκ Ντάουμπερμαν έχει αναλάβει τα τελευταία χρόνια τα σενάρια των spin-off που προέκυψαν από τη σαρωτική επιτυχία του «Conjuring», διαλέγοντας πνεύματα και αντικείμενα από το περίφημο, μπολιασμένο με αρνητική ενέργεια, δωμάτιο της οικογένειας Γουόρεν. Η Άναμπελ είναι το αγαπημένο του πνευματικό παιδί, καθώς έχει γράψει τα σενάρια και για τις 3 ταινίες της, παίρνοντας τον επιπρόσθετο ρόλο του σκηνοθέτη στο παρόν φιλμ για πρώτη φορά στην καριέρα του και δίνοντας στην αποκρουστική κούκλα έναν ηγετικό ρόλο στις ιστορίες που κρύβονται μέσα στο δωμάτιο.

Σε αντίθεση με τα πρόσφατα spin-off, τη «Γιορόνα» και την «Καλόγρια» που ήταν μια παράσταση συνεχόμενων jump scares συνοδευόμενα με ουρλιαχτά που έστελναν περίπατο κάθε έννοια λογικής στην αφήγηση, η τρίτη «Άναμπελ» προσπαθεί να διατηρήσει μια υποτυπώδη συνοχή αν και συχνά πέφτει σε ατοπήματα. Ουσιαστική πρωταγωνίστρια είναι η κόρη των Γουόρεν που μένει ένα βράδυ μαζί με μια έφηβη που την προσέχει, αφού οι γονείς λείπουν σε δουλειές, καθώς και την περίεργη κολλητή της που μπαίνει στο περιβόητο δωμάτιο αγνοώντας τις συνέπειες Οι τρεις τους, μαζί με έναν καψούρη φίλο της babysitter, ο οποίος εμφανίζεται στη δράση όποτε βολεύει και εξαφανίζεται εντελώς την υπόλοιπη ώρα, θα νιώσουν την επίθεση δεκάδων πνευμάτων που απελευθερώνονται χάρη στην Άναμπελ και αναζητούν αθώες ψυχές. Στα κυνηγητά που λαμβάνουν χώρα μέσα στο σπίτι δίνεται περισσότερος χρόνος από τον συνηθισμένο στις σιωπηρές στιγμές, ενώ ειδικά οι αναμετρήσεις με την κούκλα έχουν οπτικό ενδιαφέρον.

Το βασικότερο όμως πρόβλημα της ταινίας είναι πως υπάγεται σε μια λογική που θυμίζει έντονα την αντίστοιχη των ταινιών της Marvel – λειτουργεί δηλαδή αποκλειστικά ως εργαλείο για τις επόμενες. Ενώ το στήνει αρχικά και σωστά ως ανεξάρτητο φιλμ, ο Ντάουμπερμαν αναλώνεται σε μια διαφήμιση νέων αντικειμένων με σκοπό να τεστάρει το κοινό και τις αντιδράσεις του, ωστέ να παραχθούν άμεσα νέα spin-offs. Αν και για ένα από τα αντικείμενα θα ήμουν περίεργος να δω την ταινία του (μια παλιά τηλεόραση που λειτουργεί ως καθρέφτης και βρίσκεται περίπου 5 δευτερόλεπτα μπροστά από εσένα), η λογική αυτή αφαιρεί μετατρέπει την ταινία σε ένα διαρκές τρέιλερ, φαινόμενο ενοχλητικό μετά την πολλοστή φορά που το αντιλαμβάνεσαι.