Brightburn: Zωντανή Κόλαση

Brightburn

Τρομακτική και gore αναστροφή της ιστορίας του «Superman», άρτια εκτελεσμένη γι' αυτό που είναι αλλά και εντελώς αδύναμη στις προεκτάσεις του σεναρίου της, που θα μπορούσε να αποτελεί υλικό για κάτι σπουδαιότερο.

Συντάκτης: Τάσος Μελεμενίδης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Από τα πρώτα τρέιλερ που έδωσε στη δημοσιότητα το «Brightburn» (το όνομα της πόλης όπου συμβαίνουν όλα) δεν έκρυψε ότι προσπαθεί να αποτελέσει μια αντιστροφή της μυθολογίας του «Superman». Το σκηνικό είναι παρόμοιο, καθώς σε μια φάρμα της αμερικανικής ενδοχώρας, ένα ζευγάρι ανακαλύπτει μωρό που έπεσε κυριολεκτικά από τον ουρανό και το μεγαλώνει σαν δικό της αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Το παιδί φτάνει στα πρώτα χρόνια της εφηβείας και τα ανάμεικτα συναισθήματα που αναπτύσσει αρχίζουν να αποκαλύπτουν πως μάλλον δεν ήρθε για καλό.

Την ιδέα και την παραγωγή της ταινίας ανέλαβε ο Τζέιμς Γκαν («Οι Φύλακες του Γαλαξία») και η παρουσίαση της ταινίας ήταν προγραμματισμένη για την ημέρα που τον απέλυσε η Disney με αφορμή την ανασκαφή παλιών ανάρμοστων tweets του. Η Sony απέσυρε κακήν κακώς την παρουσίαση και έβαλε την ταινία στο ψυγείο μέχρι να περάσει ο θόρυβος και μόλις η Disney άρχισε να το ξανασκέφτεται χάρη στις συνεχείς δηλώσεις στήριξης προς τον Γκαν από συνεργάτες, το «Brightburn» επανήλθε. Όλο αυτό το κρυφτούλι άφησε τη στάμπα του στην ταινία, αντίστοιχη με αυτές που τα στούντιο συνήθως κρύβουν όταν δεν ικανοποιούνται από το περιεχόμενό τους, όμως το «Brightburn» απέχει από κάτι τέτοιο, αν και χάνει μια πραγματική σημαντική ευκαιρία να ξεχωρίσει.

Η προτεραιότητα της ταινίας είναι να μείνει στο σεναριακό της εύρημα για να φτιάξει έτσι κάτι σαν υπερηρωική ταινία τρόμου, οξύνοντας με τις εικόνες της όσα συμβαίνουν μέσα στο κεφάλι του νεαρού παιδιού. Μόλις αντιληφθεί ότι έχει υπερδυνάμεις, ο ήρωας πέφτει θύμα ελλιπούς καθοδήγησης με αποτέλεσμα αυτό που μαθαίνουν οι γύρω του να είναι η οργή του. Η ιστορία του, πέρα από μια αλληγορία για τον οργασμό συναισθημάτων που προκαλεί η εφηβεία, έχει πολλούς παραλληλισμούς με αυτή του «Φράνκενσταϊν» της Μαίρη Σέλλεϋ τους οποίους όμως αδυνατεί να διαχειριστεί η δημιουργική ομάδα, που αποφεύγει διακριτικά τις όποιες προεκτάσεις. Αντιθέτως, στρέφει το ενδιαφέρον της στην εκτέλεση μιας σειράς gore σκηνών που όντως σπάνια βλέπουμε σε στουντιακές παραγωγές και έστω και αν η παρουσία τους μπορεί να χαρίζει στην ταινία μια ιδιαιτερότητα, σκοτώνει όμως την ευκαιρία να απαντήσει σε βασικά ερωτήματα που δεν αφορούν μόνο τον ήρωα εδώ αλλά και τους υπερήρωες γενικότερα. Αντί λοιπόν να παρασυρθούμε σε μια ιστορία που υπογραμμίζει την ανικανότητα των ανθρώπων να μεγαλώσουν κάτι που τους ξεπερνά, υπομένουμε ένα b-movie πολυτελείας.