Euforia

Δύο αποξενωμένα αδέρφια ζυγίζουν τις διαφορές τους καθώς έρχονται αντιμέτωπα με τον επικείμενο θάνατο ενός εξ αυτών, στο γνώριμων αναζητήσεων μελόδραμα που υπογράφει η βραβευμένη ηθοποιός Βαλέρια Γκολίνο, πέντε χρόνια μετά το επιτυχημένο σκηνοθετικό της ντεμπούτο με το «Μέλι».

Συντάκτης: Νεκτάριος Σάκκας

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Ξεκινάμε με το δεδομένο της εμφανούς ειρωνείας που πηγάζει από την αντιπαραβολή του τίτλου της νέας ταινίας της Βαλέρια Γκολίνο με την μελοδραματική ιστορία που αυτή αφηγείται. Η αναζήτηση αυτής της «Ευφορίας» στις κάθε άλλο παρά ευφορικές προκλήσεις που έχουν να αντιμετωπίσουν ο Ματέο και ο Έτορε, δύο πολύ διαφορετικά μεταξύ τους αδέρφια, από τη στιγμή που ο δεύτερος πάσχει από καρκίνο του εγκεφάλου και μετράει μήνες, αποτελεί ίσως την πλέον γοητευτική πρό(σ)κληση που απευθύνει στο κοινό η Ιταλίδα σταρ, στην επιστροφή της πίσω από την κάμερα πέντε χρόνια μετά το επιτυχημένο σκηνοθετικό της ντεμπούτο με το «Μέλι».

Ο Ματέο (Ρικάρντο Σκαμάρτσιο) είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας, διάγει πολυτελή βίο στη Ρώμη και έχει κάνει από καιρό coming out στους οικείους του αναφορικά με τη σεξουαλικότητά του. Ο Έτορε (Βαλέρια Μασταντρέα) αντίθετα εξακολουθεί να ζει στην ταπεινή γενέτειρά του όπου και δουλεύει ως καθηγητής, ενώ έχει ένα γιο από το γάμο που πρόσφατα διέλυσε η εξωσυζυγική του σχέση με μια νεότερη κοπέλα. Όταν ο τελευταίος αντιμετωπίσει πρόβλημα υγείας, ο Ματέο τον φέρει στη Ρώμη αναλαμβάνοντας τα πάντα, αποφασίζοντας ωστόσο να κρύψει από τον Έτορε και τη μητέρα τους τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Η Γκολίνο πέφτει ενίοτε στην παγίδα να ενσωματώσει σε μία σκηνή ολόκληρο το φάσμα της συναισθηματικής διακύμανσης που αφορά στους ήρωες, επιστρατεύοντας σεναριακά ευρήματα που κοστίζουν σε επίπεδο ρεαλισμού

Η αδελφική εγγύτητα κόντρα στις παγιωμένες διαφορές που έχουν αποξενώσει τους δύο ήρωες αποτελεί τη βασική προβληματική γύρω από την οποία περιστρέφεται η Γκολίνο στο «Euforia», θέτοντας την αρρώστια και την επικείμενη απώλεια ως σταθμιστές των συναισθηματικών τους διακυμάνσεων. Ένα εύρημα ασφαλώς όχι καινοφανές, που μάλιστα σε ό,τι αφορά τον πομπώδη τρόπο ζωής του Ματέο και το μεγαλοαστικό σκηνικό που τον περιβάλλει θυμίζει αρκετά την «Τέλεια Ομορφιά» του Σορεντίνο, κάνοντας την ιδιαίτερα φροντισμένη στα τεχνικά της επιμέρους ταινία της Γκολίνο να μοιάζει με κάτι που λίγο-πολύ έχουμε ξαναδεί.

Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια των όσων πραγματεύεται τούτο το μελόδραμα πάντως αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο επιχειρεί να φροντίσει ο Ματέο τον λιγότερο προνομιούχο, αλλά σίγουρα κάθε άλλο παρά φτωχό Έτορε. Η ενέργεια και η προσοχή που ο πρώτος διοχετεύει προς τον άρρωστο αδερφό χαρακτηρίζεται από μια πυκνή συναισθηματική διαστρωμάτωση, που ξεκινά από απωθημένες ενοχές και καταπιεσμένο θυμό και φτάνει ως την επίδειξη δύναμης μέσω του χρήματος, τη στοργή και φυσικά την πεισματική άρνηση του επικείμενου αναπόφευκτου μέσω μιας απέλπιδας προσπάθειας διατήρησης του απόλυτου ελέγχου της κατάστασης.

Υπό αυτό το πρίσμα, η «Ευφορία» που ο τίτλος αναφέρει κοιτά αφενός προς το επίπλαστο της ωραιοποιημένης συνθήκης που ο Ματέο προσφέρει στον αδερφό του επιμένοντας να του κρύβει την αλήθεια, αφετέρου προς εκείνες τις στιγμές όπου τελικά οι δυο τους βρίσκουν τη δική τους λύτρωση, ερχόμενοι σε ειρήνη τόσο με την πραγματικότητα, όσο πολύ περισσότερο με τη βαθύτερη αλήθεια τους. Τότε που, ακόμα και η πρόσκαιρη αλλά αυθεντική «ευφορία» μπορεί να προσφέρει το πολύτιμο κουράγιο για τη δύσκολη συνέχεια.

Είναι ωστόσο ατυχές που η Γκολίνο πέφτει ενίοτε στην παγίδα να ενσωματώσει σε μία και μόνο σκηνή ολόκληρο το φάσμα της συναισθηματικής διακύμανσης που αφορά στους ήρωες και κατ’ επέκταση την ίδια την ταινία (κλιμάκωση μέσω αντιπαράθεσης, σύγκρουση, κωμική ή δραματική αποκλιμάκωση της έντασης, συμφιλίωση), ακόμα κι όταν αυτό απαιτεί απίθανα σεναριακά ευρήματα που κοστίζουν τελικά στον ρεαλιστικό χαρακτήρα της ιστορίας (βλ. τον τσακωμό για το ρολόι).