Supa Modo

Μια μάνα και μια κόρη παραλαμβάνουν την μικρή αδελφούλα από το νοσοκομείο. Έχουν μπροστά τους δύο μήνες, να την προσέχουν, να την χορτάσουν, να την κάνουν να γελάσει.

Συντάκτης: Ηλίας Δημόπουλος

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Δεν είναι δύσκολο ένα έργο με θέμα τον παιδικό καρκίνο να συγκινήσει. Δεν είναι δύσκολο επίσης να είναι κινηματογραφικά ασήμαντο υποπίπτοντας σε επιδεικτικό μελόδραμα και κατά συνθήκη εκβιασμό της ίδιας συγκίνησης. Και φυσικά, ειλικρινείς να είμαστε, η (δυστυχής) συντριπτική πλειοψηφία του έχει ήδη γυρίσει την πλάτη από τον πρόλογο. Αυτή χάνει.

Το «Supa Modo» δεν είναι απλά μια καλή ταινία, είναι μια ταινία γεμάτη από τη χαρά της ζωής, την ανίκητη παιδική δόξα, την πίστη στο σινεμά και την έγνοια για τον καλόπιστο θεατή που θα βρεθεί στην αγκαλιά της. Είναι επίσης ένα απρόσμενα επίκαιρο έργο. Που ξεκινά με την συζήτηση δύο παιδιών για τους σούπερ ήρωες που λατρεύουν. Που τους ξέρει τόσο καλά ώστε να μπορεί μ’ έναν διάλογο να αρθρώσει γιατί τα πονήματα της Marvel σαρώνουν επί τόσα χρόνια την αγορά: «Οι σούπερ ήρωες δεν πεθαίνουν», λέει το ένα στο άλλο. Το συλλογικό ασυνείδητο αποζητά την αιωνιότητα του άφθαρτου. Και τα παιδάκια της ταινίας το ξέρουν πιο άμεσα απ’ όλους μας.

Το «Supa Mondo», το όνομα της σούπερ-ηρωΐδας που είναι (με και χωρίς εισαγωγικά) η μικρή και τα παιδιά της ταινίας και της ζωής, ξέρουν πράγματα που οι μεγάλοι ξεχνούν. Έτσι, καθώς η (συμβολικά) μαία μητέρα θέλει με γονεϊκή επιμονή να σκεπάσει και να προστατεύσει την κορούλα της, η μεγάλη της αδελφή και η ίδια καταλαβαίνει πως αλλού έγκειται η δόξα. Στο να ζεις καταλαβαίνοντας όσα οι μεγάλοι ξέχασαν ενώ βιώνεις το περίφημο πια άδραγμα της στιγμής.

Όμως το θαυμαστά λιτό ντεμπούτο του Λικάριον Γουαϊνάϊνα δεν αρκείται εκεί, προχωρά, στο ακόμα ωραιότερο δεύτερο μισό του έργου, στην πράξη και τιμητική μνεία του σινεμά και των αφηγήσεών του. Μέσα από τα ερασιτεχνικά γυρίσματα μιας ταινίας στο χωριό της Κένυας, με πρωταγωνίστρια την μικρή σούπερ ηρωΐδα Supa Modo, θα μνημονεύσει την σημασία της μεταξύ μας αλληλεγγύης αλλά και την ουσία του να μπορέσεις, εδώ μέσω του σινεμά, να γράψεις ο ίδιος την αφήγηση, την ιστορία της δικής σου ζωής. Κι έτσι, χωρίς τερτίπια και τυμπανοκρουσία τρέχουσας ορθότητας, συντάσσεται μια μικρή, αξέχαστη, ιστορία ανθρώπινης αυτοδυναμίας, υπογραφής του χρόνου που μας αναλόγησε.

Εν μέσω όλων αυτών, συμβαίνουν ένα κοίταγμα προς τον ποιητικό ρεαλισμό (που κάποτε θυμίζει σινεφιλικά ακόμα και το «Στάλκερ»!) και τρεις έξοχες «νεορεαλιστικές» ερμηνείες, εκ των οποίων αυτή της μικρής Στάισι Γουαγουέρου, στον ρόλο της Τζο/Supa Modo, τόσο νευραλγική για την αποτελεσματικότητα του έργου, θα σου γεμίσει δάκρυα τα μάτια ενόσω θα σου σφίγγει τις γροθιές της αποφασιστικότητας, των ονείρων και της ανθρωπιάς.

Μην το παρακάμψετε.