Ο Κορσικανός

Une Vie Violente

Λεπτομερής καταγραφή μιας βίαιης περιόδου στο νησί της Κορσίκης, όταν ομάδες νέων της περιοχής αγωνίστηκαν για την ανεξαρτητοποίηση από τη Γαλλία, χτισμένη με γερές βάσεις αλλά και πλήθος πληροφοριών που αποπροσανατολίζουν το φιλμ.

Συντάκτης: Τάσος Μελεμενίδης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Στο νησί της Κορσικής μια ομάδα εργατών σε αμπέλια βλέπει ξαφνικά 2 αυτοκίνητα να πλησιάζουν σε κάτι που θυμίζει ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Λίγο μετά ακολουθούν πυροβολισμοί προς 2 συγκεκριμένα άτομα που βρίσκονται μέσα στο ένα αυτοκίνητο και αμέσως κάψιμο του αυτοκινήτου. Οι εργάτες γυρνούν απλά από την άλλη πλευρά και συνεχίζουν τη δουλειά τους. Η πρώτη δήλωση του σκηνοθέτη έχει ήδη γίνει.

Στη δεκαετία του 90 αναπτύχθηκαν στην Κορσική σκόρπιες εθνικιστικές οργανώσεις με απώτερο σκοπό την ανεξαρτητοποίηση του νησιού από τη Γαλλία η κυβέρνηση της οποίας θεωρούνταν ένα είδος εκμεταλλευτή. Οι οργανώσεις αυτές ταλαιπωρήθηκαν από την εσωστρέφεια και ανάγκη μιας ισορροπίας ανάμεσα στα ιδανικά ενός θεωρητικού υπόβαθρου και την προφανή ωμότητα ενός αναγκαίου ένοπλου αγώνα, κάτι που αντιλαμβανόμαστε και στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, βλέποντας τον κύριο ήρωά της, τον Στεφάν, να επιστρέφει στο νησί και να θυμάται τη δράση του που είχε ως βατήρα μια σειρά ιδεών βγαλμένων από βιβλία-ύμνους προς την ελευθερία και την πολιτική συνείδηση, αλλά και ως εμπόδιο την εικόνα μιας τοπικής μαφίας που έβγαζαν οι συνεργάτες του.

Με καταγωγή από την Κορσική, ο Τιερί ντε Περέτι αντιλαμβάνεται την ταινία του σαν ένα είδος προσωπικής υποχρέωσης για καταγραφή των όσων έγιναν στο νησί και αφορούσαν την ιδεολογία της πλήρης ανεξαρτητοποίησής του. Φιλμικά πορεύεται με ρυθμούς που φέρνουν περισσότερο στο θρίλερ όμως η εμμονή του σε καταγραφή πολλών γεγονότων και λεπτομερειών οδηγεί την ταινία στην παγίδα της απομόνωσης. Είναι δύσκολο για το εκτός Γαλλίας κοινό να γνωρίζει το παρασκήνιο όσων λέγονται (κάτι που πολλές φορές στο φιλμ θεωρείται δεδομένο) και ενώ η ιδεολογική σύγχυση του κεντρικού ήρωα καταγράφεται ορθά και θα μπορούσε να αποτελεί βάση για κάτι σπουδαιότερο, το τελικό αποτέλεσμα είναι μάλλον αγχωμένο και φλύαρο.