Αδέλφια εξ’ Αίματος

La terra dell'abbastanza

Δύο παράτολμοι νεαροί από τα προάστια της Ρώμης βλέπουν την εμπλοκή τους σε τροχαίο δυστύχημα να τους προσφέρει ανέλπιστο διαβατήριο για την τοπική μαφία. Φαουστικών διαστάσεων γκανγκστερικό δράμα από ένα δίδυμο αυτοδίδακτων σκηνοθετών που αξίζει να κρατήσουμε στα υπόψιν.

Συντάκτης: Νεκτάριος Σάκκας

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο των Νταμιάνο και Φάμπιο Ντ’ Ινοτσέντσο, «Αδέλφια εξ Αίματος», ακολουθεί μία σειρά ρεαλιστικά αποηρωοποιημένων απεικονίσεων της ιταλικής μαφίας, στα χνάρια που όρισε για το σινεμά της γειτονικής χώρας το «Γόμορρα» του Γκαρόνε. Σε αυτό, δύο νεαροί κολλητοί θα δουν ένα τραγικό γεγονός να εξελίσσεται ανέλπιστα σε «χρυσό» εισιτήριο για τον υπόκοσμο.

Καθώς τριγυρνούν στα προάστια της Ρώμης, ο Μίρκο (Ματέο Ολιβέτι) και ο Μανόλο (Αντρέα Καρπενζάνο) παρασύρουν με το αυτοκίνητό τους έναν πεζό. Εκείνο που δεν ξέρουν ωστόσο είναι πως ο άνθρωπος που σκότωσαν ήταν πληροφοριοδότης της αστυνομίας. Έτσι η ακούσια χάρη που έκαναν στην τοπική μαφία μετατρέπεται ξαφνικά σε ιδανική ευκαιρία να γίνουν μέλη της, την οποία και αρπάζουν δίχως πολλή σκέψη, ονειρευόμενοι τη μεγάλη ζωή.

Το «Αδέλφια εξ Αίματος» ξεχωρίζει για τον εύκολα αναγνωρίσιμο αλλά οργανικό τρόπο με τον οποίο τυλίγει το στοιχείο της ειρωνείας την ιστορία των κεντρικών πρωταγωνιστών

Στιβαρά κατευθυνόμενο από ένα υποσχόμενο δίδυμο αυτοδίδακτων σκηνοθετών, το φιλμ των αδελφών Ντ’ Ινοτσέντσο προσεγγίζει τις φαουστικές νότες ενός γκανγκστερικού δράματος με μία στυλάτη και την ίδια στιγμή ρεαλιστικού χαρακτήρα απογύμνωση των ψευδαισθήσεων δύο παιδιών που θέλοντας να ξεφύγουν από το μικροαστικό βάλτωμα που τους περιβάλλει, αίρουν ηθικούς φραγμούς επιλέγοντας τον πιο σύντομο δρόμο προς την επιτυχία.

Πέρα από τη φωτογραφία (ο Πάολο Καρνέρα του τηλεοπτικού «Γόμορρα») που παίζει ταιριαστά στους αποδομητικούς τόνους του πράσινου και του κίτρινου, το στρωτό ξεδίπλωμα των βασικών χαρακτήρων (συμπεριλαμβανομένων της μητέρας του Μίρκο και του πατέρα του Μανόλο), τις νευρώδεις ερμηνείες των Ολιβέτι και Καρπενζάνο και μια πλοκή που δεν ατονεί ποτέ, το «Αδέλφια εξ Αίματος» ξεχωρίζει για τον εύκολα αναγνωρίσιμο αλλά οργανικό τρόπο με τον οποίο τυλίγει το στοιχείο της ειρωνείας την ιστορία των κεντρικών πρωταγωνιστών. Ως προς αυτό, είναι χαρακτηριστικό ότι τα αφεντικά της τοπικής μαφίας και οι άμεσοι συνεργάτες τους καταλαμβάνουν ελάχιστο χρόνο επί της οθόνης συγκριτικά με τις περισσότερες ταινίες συναφούς θεματολογίας (από «Νονό» και «Τα Καλά Παιδιά» μέχρι το «Γόμορρα»), ακουμπώντας έτσι πονηρά όλο το βάρος των παράτολμων επιλογών που οι δύο νεαροί κάνουν στις εμφανώς ανέτοιμες πλάτες τους.

Με τον τρόπο αυτό, η αιματηρή πορεία των Μίρκο και Μανόλο που ξεκινά από μια ακούσια δολοφονία για να περάσει στην ψυχρή εκτέλεση συμβολαίων θανάτου, δεν ξεχνά ποτέ να αφήνει επισημάνσεις της αναλώσιμης φύσης του δρόμου που έχουν επιλέξει. Κι αν η κατάληξη δεν μπορεί να αιφνιδιάσει φυσικά κανέναν, η συνολική αίσθηση που προσφέρει το «Αδέλφια εξ Αίματος» είναι αυτή ενός τίμιου και καλοζυγισμένου μαφιόζικου δράματος που διαχειρίζεται έξυπνα τη μικρή αφηγηματική του κλίμακα.