Η Άννα και η Αποκάλυψη

Anna and the Apocalypse

Ελαφρώς χαμένη ευκαιρία αλλά και πάλι διασκεδαστικότατο μιούζικαλ τρόμου (with a twist…) που χωράει περισσότερα απ’ όσα πιστεύει στην αγκαλιά του και παρότι θέλει να τα κρύψει για να του φανερωθεί ένα μεγαλύτερο κοινό επιτυγχάνει σε περισσότερους του ενός στόχους.

Συντάκτης: Ηλίας Δημόπουλος

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Μιούζικαλ βλέπουμε πολλά, ζόμπι πολλά περισσότερα, αλλά μιούζικαλ με ζόμπι είναι μια ευρεσιτεχνία που στο σινεμά δεν θυμάμαι. Σίγουρα όχι με το …μυαλό ξυπνητό και τις συμβάσεις των δύο, παράταιρων κάπως θα έλεγε κανείς, ειδών ικανοποιημένες. Κι αυτό διότι πίσω από την κλασική ιστορία ενηλικίωσης και τα καλά τραγούδια που συμβατικά «διακόπτουν» την πλοκή (αλλά ενίοτε κλίνουν και προς το new wave οπότε ακόμα συμπαθητικότερα), ο ΜακΦέιλ προσδένει ωραία την ζόμπι φιλολογία στο άρμα του έργου.

Έτσι, μαζί με την φιγούρα του καθηγητή που έχει ξεφύγει από το Wall των Pink Floyd για να βρεθεί στο ζομποσύμπαν που, κατά πως θα ήθελε και ο Ρομέρο, συμβολίζει την αυταρχική προσωπικότητα που τρέφεται από την κοινωνική αρρώστια (εδώ, τα ζόμπι), το σενάριο προσθέτει μια θαυμάσια πινελιά που χρησιμοποιεί τους νεκροζώντανους πολλαπλά: Από τη μια σαν την παθογένεια που πρέπει να υπερκεράσει η νέα γενιά για να ενηλικιωθεί σ’ έναν κόσμο που δεν τα ευνοεί (και σε εποχή #metoo η γυναίκα ευνοείται λίγο ακόμα δραματουργικά) κι από την άλλη, σε μια νύξη που παραπέμπει ακόμα και στον Γουίλιαμ Μπλέικ των ποιημάτων της Αθωότητας και της Εμπειρίας, σαν τον καταλύτη απέναντι στον οποίον τα παιδιά θα αποδείξουν ανθεκτικό χαρακτήρα, προσπερνώντας θεσμούς (οικογένεια, σχολείο – όπως παρουσιάζονται φυσικά) προκειμένου να μεταπηδήσουν σε μια πολυπόθητη ελευθερία.

Αυτά φυσικά έλκουν την παρουσία τους από το σενάριο, στην πράξη ο ΜακΦέιλ θέλει να το κρατήσει όσο πιο φιλικό προς ένα μεγαλύτερο κοινό μπορεί κι από μια πλευρά η επιλογή του βγαίνει. Με τα μπριόζικα μουσικά ιντερλούδια, το «Shaun of the Dead» χιούμορ (σαφής πια η επιρροή του εμβληματικού φιλμ του Ράιτ) και την ελκυστική παρουσία της Έλα Χαντ – που μπορεί να είναι κι ένα κλικ μακριά από το stardom – η ταινία έχει την σαφήνεια σε όλους τους χαρακτήρες της (και δεν είναι λίγοι), έχει την ευγενή χρήση των κλισέ της, έχει και τη κωμική χάρη του λυρικού gore που όπως και να το κάνεις πάντα καραδοκεί και στα σοβαρά zombie flicks.

Χριστουγεννιάτικο κέρασμα λοιπόν, μιας και πνέει στο έργο και ο αέρας της εποχής του χρόνου, αν είχε και μια τόλμη παραπάνω, ιδίως από πλευράς σκηνοθετικής άποψης που παραμένει να προτιμά την χορογραφία από την πρόζα, θα ήταν στο ταβάνι μιας ταινίας διασκεδαστικής στόχευσης με μικρές δωρέες εδώ κι εκεί για τους απαιτητικότερους υπολοίπους.