Κυρία από Τύχη

Madame

Αναχρονιστικό σενάριο και ιδέες που διατηρούν μια κωμική ατμόσφαιρα αλλά μετατρέπουν σε γελοία τη σκηνοθετική απόπειρα για κοινωνική κριτική μέσα από τους μονοδιάστατους χαρακτήρες που παρουσιάζονται.

Συντάκτης: Τάσος Μελεμενίδης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Από τις περιπτώσεις που σε κάνουν να απορείς πως ένα τέτοιο καστ βρέθηκε σε μια ταινία που ξεκινά από μια αστεία ιδέα, η «Κυρία από Τύχη» ενώνει το ταμπεραμένο της Ρόζι ντε Πάλμα με τις ερμηνευτικές ικανότητες των Τόνι Κολέτ και Χάρβεϊ Καϊτέλ, εκμαιεύοντας το χιούμορ μέσα από ψέματα και παρεξηγήσεις μιας πολύ χαλαρής ατμόσφαιρας. Οι ηθοποιοί το αντιλαμβάνονται από την αρχή και υπερβάλλουν συνειδητά, καθώς το εύρημα της υπηρέτριας που μετατρέπεται σε αριστοκράτισσα επειδή τα αφεντικά της κάλεσαν κατά λάθος 13 άτομα, είναι τόσο παλιακό που έχει χρησιμοποιηθεί ακόμη και από το παλιό ελληνικό σινεμά.

Το πρόβλημα της ταινίας είναι η αντίληψη της σκηνοθέτιδας Αμάντα Στιρς πως μπορεί να προκαλέσει τα ήθη και να κάνει αυστηρη κοινωνική κριτική, πατώντας σε τόσο ισχνά θεμέλια. Η μετατροπή μιας κωμωδίας της σειράς σε κάτι σοβαρότερο, σχεδόν με το ζόρι, δε λειτουργεί ποτέ, με την ταινία να ρολάρει καλύτερα τις στιγμές που όλοι συνεργάζονται για να βγουν απλά αστεία, χωρίς περαιτέρω φιλοδοξίες. Τα σχόλια και οι κοινωνικοί προβληματισμοί πάνω σε τόσο στερεοτυπικούς χαρακτήρες, όπως αυτόν της Κολέτ και της «ψεύτικης» ζωής της, μοιάζουν μικρά βολέματα και σκηνοθετικές παρατυπίες σε μια ταινία που αν την άφηνε κάποιος εκτός ελέγχου πιθανά να ήταν γοητευτικότερη.