Σκοτεινός Τόπος

Dark Places

H Λίμπι είναι η μοναδική επιζήσασα ενός μακελειού που της στέρησε την μητέρα και τις αδερφές της. Πιστεύοντας ότι για την επίθεση είναι υπεύθυνη μια σατανική αίρεση, καταθέτει εναντίον του αδερφού της που είναι μπλεγμένος στην αίρεση αυτή. 30 χρόνια μετά τους φόνους, συναντά μια μυστική ομάδα ερασιτεχνών ντετέκτιβ που ξεκινούν την δική τους έρευνα για τα γεγονότα πιστεύοντας ότι ο αδερφός της Λίμπι είναι αθώος. Για να τους βοηθήσει, η Λίμπι θα πρέπει να ξεθάψει επώδυνες μνήμες και να συνειδητοποιήσει ότι το παρελθόν δεν είναι αυτό που φαίνεται.

Συντάκτης: Χρήστος Πολίτης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Η Τζίλιαν Φλιν εμφανίστηκε ξαφνικά στα συγγραφικά σαλόνια το 2006 υπογράφοντας τα «Αιχμηρά Αντικείμενα», και μέχρι σήμερα πρόλαβε να γράψει τον «Σκοτεινό Τόπο» και το «Κορίτσι που Εξαφανίστηκε», βιβλία που περιστρέφονται κυρίως από γυναικείους χαρακτήρες, διατηρώντας μια περίεργη νουάρ ατμόσφαιρα. Η πρώην δημοσιογράφος του Entertainment Weekly θα γίνει διάσημη εν μια νυκτί, θα πουλήσει τα μεταφραστικά δικαιώματα, θα συζητήσει για κινηματογραφικές μεταφορές και θα δει τα συγγραφικά της πονήματα να μοσχοπωλούνται. Κι ύστερα τι;

Μόλις πέρυσι, ο Ντέιβιντ Φίντσερ ένας σκοτεινός auter διασκευάζει το «Κορίτσι που Εξαφανίστηκε» πάνω σε σεναριακή απόδοση της Φλιν. Ο λαβύρινθος του «Gone Girl» απλώνεται μέσα σε 150 λεπτά και διχάζει τόσο το κοινό όσο και τους κριτικούς, με τους περισσότερους να μένουν στο κατα πόσο κατάφερε ο Φίντσερ να δώσει περισσότερη αξία σε ένα μυθιστόρημα που κατα βάση δεν είχε πολλά περισσότερα να πει από μια απλή περιπέτεια. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι που η Φλιν έκλεισε μάτια και αυτιά και δεν άκουσε τις σειρήνες που τις έκαναν σαφές πως το σινεμά ήταν μια πόρτα που έπρεπε να κλείσει.

Γιατι ναι μεν, το «Κορίτσι που Εξαφανίστηκε» κατάφερε να χαίρει φροντίδας από έναν Ντέιβιντ Φίντσερ, μα αυτό ήταν ένα τυχαίο, όσο και μεμονωμένο γεγονός. Και φάνηκε περίτρανα στη συνέχεια.

Η Φλιν φρενάρει τη συγγραφική της καριέρα και ανοίγει μπροστά της την πόρτα του σινεμά. Υπογράφοντας το σενάριο του ευπώλητου «Σκοτεινός Τόπος», αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που στην ενήλικη πλεον ζωή της, θα χρειαστεί να αναμετρηθεί με τους δαίμονες του παρελθόντος, όταν βρήκε μητέρα και αδερφή σφαγιασμένες. Και ενώ ο αδερφός της οικογένειας θα επωμιστεί το βάρος της ευθύνης, αρκετά χρόνια αργότερα η υπόθεση θα ανοίξει εκ νέου προσπαθώντας να εντοπιστούν οι πραγματικοί ένοχοι.

Μπορεί σαν ιστορία, το «Σκοτεινός Τόπος» να έχει από μόνο του έναν πιο catchy χαρακτήρα από το «Κορίτσι που Εξαφανίστηκε», όπου ένας άντρας βρίσκεται να κατηγορείται για την εξαφάνιση της συζύγου του, μα εδώ ακριβώς φαίνεται ο διαχωρισμός μεταξύ σινεμά και λογοτεχνίας.

Ο Φίντσερ είχε την ικανότητα να κάνει σινεμά το βιβλίο, κάτι στο οποίο χωλαίνει ο Ζιλ Πακέ Μπρενέ, ένας συμβατός με τις διεκπεραιώσεις σκηνοθέτης, που όμως εδώ μοιάζει αμέτοχος στο φαινόμενο Γκίλιαν Φλιν. Δίνοντας περισσότερο χώρο και χρόνο στο σύμπαν της Φλιν, παρά στην ουσία της ίδιας της ιστορίας, η ταινία ασθμαίνει κάτω από το βάρος της δημιουργού.

Πιάνοντας μια σκοτεινή ιστορία που θα μπορούσε να δώσει ένα αριστοτεχνικά δομημένο φιλμ χαρακτήρων, ο Μπρενέ προχωράει μέσα σε ένα χαοτικό ναρκοπέδιο, όπου δεν φαίνονται ξεκάθαρα τόσο οι σκηνοθετικές, όσο και οι σεναριακές προθέσεις. Έχοντας ένα δυνατό υλικό ως κουβάρι, το κρατάει χωρίς να το ξετυλίξει μέχρι το τέλος της ταινίας. Ή τουλάχιστον αφήνει να "τρέξει" ένα μικρό μέρος του, κι ύστερα απότομα το μαζεύει.

Χωρίς ενδιάμεσες ανάσες, η ταινία μοιάζει ένας ολόκληρος υπερφίαλος γρίφος τόσο καλά κρυμμένος, που όσο τα λεπτά περνούν χάνει την πραγματική του ουσία. Βλέποντας την καλογυαλισμένη φιγούρα της Θερόν, ξεχνάς από που ξεκίνησε η ιστορία, αλλά κυρίως το που θέλει να καταλήξει. Ομοίως, δεν δύνασαι να συμπαρασταθείς στην ηρωίδα, γιατί πολύ απλά την βλέπεις να λειτουργεί αυτοβούλως σε ένα σύμπαν που μοιάζει να κρατάει κρυμμένους τους "καλούς" της άσσους στα σκοτεινά της πλάνα.

Το να μεταφέρεις ένα τέτοιο γυναικείο μυθιστόρημα στον κινηματογράφο, σημαίνει πως διατηρείς την αντίληψη των δυνατοτήτων σου. Και εδώ ο Μπρενέ και η Φλιν μοιάζει να αδιαφορούν πλήρως για το κατα πόσο αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο θα μπορούσε να δομηθεί χωρίς να χάσει το ενδιαφέρον του, κάνοντας τον Χούλτ, τη Μόρετζ, τη Κριστίνα Χέντρικς και τον Τι Σέρινταν (από το "Δέντρο της Ζωής") να μοιάζουν απλά υποστηρικτικοί της αυλής μιας άνευρης Σαρλίζ Θέρον.

Περισσότερο επιτηδευμένο από όσο θα χρειαζόταν μη καταφέρνοντας να ξεφύγει από την παγίδα της σύγκρισης με τα τεχνάσματα του Φιντσερ, το «Σκοτεινός Τόπος» μοιάζει ένα ανέμπνευστο φιλμ, διαθέτοντας όλα εκείνα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να το κάνουν υπόδειγμα στο είδος του. Μα είναι που νοιώθεις οτι εκείνο δεν θέλει να είναι τίποτα παραπάνω από ένα ακόμα κεφάλαιο στην παραγνωρισμένη φόρμα εκείνων των σκοτεινών ταινιών που κρατούν τα αινίγματά τους μονάχα για τον εαυτό τους.