Η Συνταγή της Πωλέτ

Paulette

Μια δύστροπη ηλικιωμένη γιαγιά θα απαρνηθεί για λίγο τις ρατσιστικές της πεποιθήσεις, και με σκοπό να πολεμήσει την οικονομική της στενότητα θα αποφασίσει να γίνει βαποράκι ενός μεγαλέμπορα ναρκωτικών, φτιάχνοντας πίτες με «ιδιαίτερα» συστατικά. Ειλικρινές και με δοκιμασμένη συνταγή, η «Πωλέτ» μοιάζει με αρκετές ταινίες που έχεις ξαναδεί.

Συντάκτης: Χρήστος Πολίτης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Το ζήτημα των ναρκωτικών έχει αντιμετωπιστεί αρκετές φορές με χιούμορ, όπως για παράδειγμα στο τηλεοπτικό «Weeds» το 2005 ή το άκρως επιτυχημένο «Breaking Bad» που έριξε αυλαία μόλις πέρυσι. Η «Συνταγή της Πωλέτ» πατά σε παρόμοια μοτίβα και είναι μια κωμική φάρσα, τοποθετημένη στη Γαλλία του σήμερα, την οποία έχει χτυπήσει η οικονονική κρίση.

Σκηνοθετημένη από τον Ζερομ Ενρίκο, είναι η δεύτερη δουλειά ενός δημιουργού γνωστού κυρίως για τις τηλεοπτικές του δουλειές και έχει την τύχη να φιλοξενεί το όνομα της Μπερναντέτ Λαφόντ στο καστ (οι παλιότεροι θα τη θυμούνται ως πρωταγωνίστρια της ταινίας-σταθμό για τη Νουβελ Βαγκ «Η Μαμά και η Πουτάνα» του Ζαν Εστάς).

Προσπαθώντας να κρατήσει τον παλμό μιας εν δυνάμει φάρσας, η «Συνταγή της Πωλέτ» αφήνεται σε μια αφελή συνταγή με μια ηλικιωμένη γυναίκα που υποφέρει από την στενή οικονομική της κατάσταση να είναι καυστική με τους γύρω της, να διακρίνει τους ανθρώπους (ακόμα και συγγενείς της) ανάλογα με το χρώμα τους, αλλά κυρίως να προσπαθεί να μείνει «δύστροπη», παίζοντας έναν ρόλο που δεν της πάει.

Ο σκηνοθέτης καταπιάνεται με το ζήτημα των ναρκωτικών με νηφάλιο τρόπο. Έχει όμως ήδη προλάβει να νιώσει την επήρρειά τους. Κλιμακώνει την έντασή του νυσταγμένα και με βήματα προδιαγεγραμμένα. Τοποθετεί όλα τα στοιχεία της κωμωδίας στον καμβά του και κινεί τους ήρωές του με μαθηματική ακρίβεια σε ασφαλή μονοπάτια. Στο τέλος παραμένουν αλώβητοι στα πρότυπα μιας καλογυαλισμένη κωμική περιπέτεια χωρίς εκπλήξεις.

Με θαμπές καρικατούρες να πλαισιώνουν την κεντρική ηρωίδα, ο Ενρίκο ακολουθεί τα ασφαλή βήματα των ανατροπών και των εύκολων λύσεων, επιλογές που κοστίζουν στην πλοκή. Απ 'ότι φαίνεται αυτό ήταν σε θέση να πουλήσει.

Η ταινία θέλοντας να γίνει αστεία μένει σοβαρή και θέλοντας να παίξει με σοβαρότητα απέναντι σε ένα ευαίσθητο κοινωνικό ζήτημα, καταλήγει νωχελική. Εκεί έγκειται το ζήτημα της χαλασμένη ζυγαριάς.

Ειλικρινές, ήπιο, γραμμικό στη συνταγογραφημένη αφήγησή του και αφελές, η «Συνταγή της Πωλές» μοιάζει με πολλές ταινίες που «έχεις ξαναδεί» και σε καλύτερη εκδοχή και καταφέρνει να σταθεί συνεπής στις χαμηλές προσδοκίες της.