Για την πλειοψηφία κριτικών και θεατών η δεκαετία του '70 είναι η απροσπέραστη δεκαετία του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Αυτό είναι καταφανές. Δεν θα πρέπει όμως να επισκιάσει σε βαθμό…μη ορατότητας την καταπληκτική επόμενη δεκαετία όταν ο δημιουργός έδωσε ρεσιτάλ παραγωγικότητας φτιάχνοντας One From The Heart, Rumble Fish και Outsiders (τα δυο αυτά στην ίδια χρονιά!…), Cotton Club, Peggy Sue Got Married, Gardens of Stone, Tucker και τον 3ο Νονό (που στην πραγματικότητα είναι έργο της δεκαετίας του '80 – όταν κυοφορήθηκε και συντελέστηκε), όλες τους ταινίες που πληρώνουν το τίμημα της τετράδας του '70, αλλά στην πραγματικότητα στέκουν σε δυσθεώρητο επίπεδο ολοκλήρωσης – ναι, ακόμα και το Cotton Club που ο ίδιος επανεξέτασε σε ένα πλέον αριστουργηματικό Director's Cut.
Η ιδέα και μόνο ότι ένα υποσύνολο παραγωγής τέτοιου τύπου μπορεί να υπάρξει και τώρα, που παραδίδει το Megalopolis και σκέφτεται ήδη τις δύο επόμενες, δεν είναι απλά μια μεγάλη είδηση (το μεγάλος είναι το κλασικό εύστοχο, διόλου υπερβολικό, επίθετο για τον Κόπολα), αλλά και μια υπέροχη ψευδαίσθηση νίκης επί του χρόνου.
Μετά από αυτά, Glimpses of the Moon. Ο Κόπολα θέλει να μεταφέρει το βιβλίο της Ίντιθ Γουάρτον (το φιλαράκι του ο Σκορσέζε μετέφερε την κορωνίδα της, τα Χρόνια της Αθωότητας), με έμπνευση από το Awful Truth του Λίο ΜακΚάρεϊ, το οποίο θα είναι περί δύο ζευγαριών που επιζητούν να χωρίσουν φιλικά για διαπιστώσουν πόσο δύσκολο είναι στην πραγματικότητα αυτό. Και ο Κόπολα θέλει να βάλει μέσα στοιχεία μιούζικαλ (!!).
Δεν αποκλείεται να ξεκινήσουν σύντομα γυρίσματα, στο Ηνωμένο Βασίλειο και την ηπειρωτική Ευρώπη, με λεφτά «συμβατικά ευρεθέντα, διότι δεν θα μου δανείσει κανείς» για μια ταινία που δεν θα είναι μεν φθηνή, αλλά δεν θα την αποκαλούσε και «επική».
Μιούζικαλ ο Κόποπλα επεχείρησε ευθέως με το Finian' s Rainbow (1968) και το One from the Heart (1982), όμως όπως όλοι ξέρουμε η μουσικότητα, η οπερατικότητα και η ιδιαιτερότητα της μουσικής χρήσης δεν λείπει σχεδόν από καμμία ταινία του – η ιταλική ρίζα δεν κρύφτηκε ποτέ.
