Τους παλιούς λάτρεις, του σκληρού πυρήνα (Μποντ μετά άγριας βίας έως το 1989), που έστω λόγω κεκτημένης ταχύτητας έβλεπαν και τα επόμενα, η ΕΟΝ και η ομάδα της Μπάρμπαρα Μπροκόλι οφείλει να τους έχει ξεγράψει από καιρό. Το φινάλε του Κρεγκ φροντίζει εσαεί ως υπενθύμιση.
Για τους ηρεμότερους φανς, που άντεξαν και Μπρόσναν, ας πούμε, δεν τρέχει κάστανο, βλέπουν τα πάντα.
Υπάρχει και μια πιο παράξενη κατηγορία, αυτοί που είδαν στην Κρεγκ εποχή, δυο ταινίες, ίσως τρεις («Καζίνο Ρουαγιάλ», «Skyfall», «Spectre») που έδειξαν μια κατεύθυνση. Μια κατεύθυνση «είναι Μποντ και δεν είναι», αλλά είναι ενδιαφέρουσες ταινίες, καλές ταινίες.
Από όλους τους παραπάνω, οκ ίσως υπάρχουν και υποπεριπτώσεις, δεν ξέρω ποιος θέλει να φανταστεί τον Έντουαρντ Μπέργκερ σκηνοθέτη του απολύτως ιδιαίτερου (reboot υπολογιζόμενου) νέου Μποντ, αυτού που θα αναστήσει έναν χαρακτήρα μετά το Thanos Snap της τελευταίας ταινίας.
H Μπάρμπαρα Μπροκόλι λοιπόν, η πρωθιέρεια του franchise, είδε και απόειδε με Νόλαν και Βιλνέβ (και κάτι Μπόιλ και κάτι Βον) – ο πρώτος θέλει λευκή κάρτα, ο δεύτερος δεν προλαβαίνει να πάει στο μπάνιο – και ακούγεται στους διαδρόμους ότι σκέφτεται τον Γερμανό σκηνοθέτη του «Ουδέν Νεώτερον Από το Δυτικό Μέτωπο» που λατρεύτηκε στο Netflix και πήρε και μια αρμαθιά Όσκαρ (4) στην απονομή του 2023.
Η αλήθεια είναι πώς η βιρτουοζιτέ υπάρχει στην ταινία αυτή. Δεν ξέρω τι άλλο, και δη τι τζεϊμσμποντικό υπάρχει σε μια φιλμογραφία περιορισμένη, άγνωστη (ίσως έχετε δει το «Jack» του 2014), πολύ τηλεοπτική – α και…γερμανική. Θα πει κανείς και ο Μαρκ Φόρστερ του «Quantum of Solace» Ελβετο-γερμανός είναι, θα απαντήσουμε Quantum of Solace ξανά (προσωπικά θαυμαστής, αλλά…). Θα πει ένας άλλος έχουν έρθει και…Ωκεάνιοι στο παρελθόν (Νεοζηλανδοί οι Κάμπελ και Ταμαχόρι), ακόμα και Αμερικανοί (…όλως τυχαίως ο Φουκουνάγκα του τελευταίου). Αφήστε τον 007 στην ησυχία του (1).
Βέβαια δεν θα τον αφήσουν. Κι ας μην χωρά πια στην εποχή – ως 007, όχι ως αυτό που μοιάζει με όλους τους άλλους σουπερήρωες. Υπάρχει μια φλέβα στο brand ή τουλάχιστον έτσι είναι πεπεισμένοι εκεί στην ΕΟΝ – και η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν έπεσαν έξω σε αυτό. Ωστόσο, αν πρέπει καλά και σώνει να αναστήσουν, οι επιλογές θα πρέπει να είναι από την κερκίδα των επισήμων, σε κάθε πόστο. Ο Μπέργκερ δείχνει ακόμα ταυτότητα για να μπει στο γήπεδο.
Έχει πάντως νέα ταινία, το «Conclave», με Ρέιφ Φάινς – νάτα μας – Στάνλεϊ Τούτσι, Τζον Λίθγκοου και Ιζαμπέλα Ροσελίνι, ετοιμάζει εν συνεχεία κι άλλη μια, το «The Ballad of a Small Player» με τον Κόλιν Φάρελ για το Netflix. Αν αυτές βγουν τότε ποιος ξέρει τι μέλλει γενέσθαι για μια παραγωγή που σιγά-σιγά πρέπει να πάρει μπρος. Ειδάλλως το χρονικό ρεκόρ από ταινία σε ταινία, έξι χρόνια (1989-1995), θα σπάσει και τέτοιο διάστημα είναι μεγαλύτερο σήμερα από ποτέ σε ό,τι αφορά τα γούστα – και τη μνήμη – του κοινού.
Αφήστε τον 007 στην ησυχία του (2)
