Να το πούμε λίγο διαφορετικά. Το γεγονός ότι η κριτική βρίσκεται σε έκλειψη – όχι τόσο ως γραφή και παρουσία όσο ως ρόλος στο σημερινό γίγνεσθαι, επιφέρει εντελώς νομοτελειακά την αδυναμία εύρεσης ενός μέτρου (σύγκρισης, μέτρησης) για τον σχεδιασμό και την μελλοντική παραγωγή των μεγάλων στούντιο. Αν για παράδειγμα υπήρχε κατανόηση του ρόλου της κριτικής, οι χαρτιογιακάδες που αποφασίζουν για τριήμερα αντί για ταινίες, θα ήξεραν ότι ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν, έστω και αν αποτελεί μια ποσότητα σεναριογραφικά, είναι ο λάθος άνθρωπος για ένα σχέδιο 400 εκατομμυρίων δολαρίων ανάπτυξης τριών «Εξορκιστών». Όπως κάνουν λάθος που διαβάζουν Τομάτες και Metacritic, αντί κείμενα και ιδέες, έτσι έκαναν και λάθος στο χρειαζούμενο βεληνεκές του σχεδίου. Εν ολίγοις: Η indie νοοτροπία στην blockbuster λογική, έστω και στα καλύτερά της, είναι σα να δίνεις τα κλειδιά της Toyota στους σχεδιαστές της Ferrari. Ξέχωρα που στην πραγματικότητα ο Γκριν δεν είναι καν Φεράρι βέβαια, παρασάγγας απέχει.
Τέλος πάντων, μετά το κλακάζ του «Believer» κατάλαβαν κι αυτοί που γεννήθηκαν να διαβάζουν νούμερα. Και τώρα αυτό που πριν σχεδόν τρία χρόνια λογαριάστηκε ως megadeal τριλογία, αλλάζει ρότα. Enter Μάικ Φλάναγκαν.
Ο τύπος που πιστά στο είδος παλεύει εδώ και χρόνια με τουλάχιστον ευπρόσωπες παραγωγές (σε σειρές και ταινίες) αναλαμβάνει το νέο πλάνο. «Ο 'Εξορκιστής' είναι ένας από τους λόγους που έγινα κινηματογραφιστής και είναι τιμή μου να έχω την ευκαιρία να δοκιμάσω κάτι φρέσκο, τολμηρό και τρομακτικό στο σύμπαν της ταινίας.» Μόνο μην ξεκινάς από το «φρέσκο», φίλε Μάικ, γιατί μια χαρά φρέσκο είναι το πρωτότυπο – και θα παραμείνει – εννοείς απλά καινούριο.
H Blumhouse είναι στο κόλπο, η Morgan Creek επίσης, το πλάνο της Universal των 400 εκατομμυρίων πάει για την ώρα περίπατο, ίσως χωρίς να έχει χάσει (πολλά) λεφτά, καθώς φαίνεται όμως χωρίς και να έχει χαθεί η πίστη στην βιομηχανία ότι η απομύζηση ενός μνημειώδους τίτλου (που ποτέ δεν ευτύχησε πραγματικά σε σίκουελ) πιάνεται για δημιουργία.
