Το μόνο σίγουρο είναι αυτό το κράμα ορθότητας, δημοσίων σχέσεων, συμπερίληψης και υποστήριξης των προϊόντων της εταιρείας παραγωγής του πρώην προδερικού ζεύγους. Οπότε κρατήστε πρώτα-πρώτα τρεις ταινίες που έβγαλε η Higher Ground (American Symphony, Leave the World Behind, Rustin) και μετά ιδού μια σειρά ταινιών, κατά βάση παρούσες σε κάθε «κανονική» λίστα της χρονιάς. Χωρίς Barbie όμως, επιθετική επιλογή.
Blackberry, Polite Society, Air και A Thousand and One αποτελούν τις «προσωπικές» επιλογές – σχεδόν πλήρους υιοθέτησης της «σάπιας ντομάτας» – ενώ από εκεί και πέρα τα Holdovers, Oppenheimer, Ανατομία μιας Πτώσης, Περασμένες Ζωές και American Fiction, περισσότερο βάζουν την βούλα της προεδρικής ορθότητας παρά προτείνουν κάτι πραγματικά, κάτι που να διέλαθε της προσοχής και αξίζει να δει κανείς.
Και πάλι, θα πει κανείς, αλγοριθμική, ορθή ή ό,τι και να της προσάψεις, φαντάσου να βλέπαμε τι προτείνει ο Ντόναλντ Τραμπ – και οι σύμβουλοί του. Κι ευχαριστώ να λέμε.
