10:449/11 Προτάσεις έρχονται και φεύγουν (ακόμα) στο τηλέφωνο του Τζακ Νίκολσον 13 όμως χρόνια μετά από την τελευταία φορά που ευλόγησε τον φακό, ο 86χρονος θρύλος δεν φαίνεται διατεθειμένος να επιστρέψει. Από τον Ηλία Δημόπουλο Για κάποιους από εμάς ο Τζακ Νίκολσον είναι ο σπουδαιότερος εν ζωή ηθοποιός. Μπορεί να φταίει που τον πάμε τόσο, μπορεί να φταίει που είμαστε παλιομοδίτες. Μπορεί να φταίει και που ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν έφυγε νωρίς, ή που ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις αποσύρθηκε επίσης, ακόμα πιο πρόωρα αυτός. Μπορεί απλώς να ευθύνεται ότι όλοι μαζί οι ηθοποιοί που σας έρχονται στο μυαλό δεν έχουν την φιλμογραφία του Νίκολσον. Αλλά δεν θα τσακωθούμε κιόλας, «γούστα είναι αυτά», που λένε κι αυτοί που δεν μπορούν να τεκμηριώσουν την άποψή τους.Ο Νίκολσον λοιπόν, που ποτέ δεν θα έμπαινε στον κόπο να ανακοινώσει την απόσυρσή του, στο κάτω-κάτω βρίσκεται στις πολύ πρώτες θέσεις δροσερότητας, σε λίγο κοντεύει να εκθρονίσει ίσως ακόμα και τον Ρότζερ Μουρ ως coolest ever, δέχεται λένε ακόμα πλήθος προτάσεων για μια επιστροφή. Ο Λου Άντλερ, στενός φίλος του, αποκάλυψε όμως ότι ο Τζακ του είπε: «Δεν θέλω να το κάνω. Ξέρεις τι έκανα σήμερα; Έκατσα κάτω από ένα δέντρο και διάβασα ένα βιβλίο». Θέλει να κάνει ό,τι θέλει, λέει ο Άντλερ. Θέλει να είναι ήσυχος. Να τρώει ότι θέλει. Να ζήσει τη ζωή που θέλει να ζήσει.Τζακ, ωραίε τύπε, από τους ελάχιστους που πολύ θα θέλαμε ένα ποτάκι έξω μαζί σου, έτσι για τις ιστορίες, παρότι λείπεις εξωφρενικά (εσύ και ο Τζιν Χάκμαν), ελεύθερα. Δεν μας ρώτησες, αλλά ελεύθερα.Το 2017, ο μακαρίτης πια Πίτερ Φόντα, κολλητός ήδη από εποχές «Easy Rider» με τον Τζακ, έλεγε σε μια συνέντευξη: «Νομίζω βασικά έχει αποσυρθεί. Δεν θέλω να μιλήσω εκ μέρους του, αλλά έχει ρίξει πολλή δουλειά και είναι και πολύ καλά οικονομικά. Οι άνθρωποι έχουν τους λόγους τους και δεν είναι δουλειά μου να ρωτάω.» Τι να ρωτήσεις και τι να πεις για τον Τζακ. Όταν έχεις κάνει «Πέντε Εύκολα Κομμάτια», «Τελευταίο Απόσπασμα», «Στην Φωλιά του Κούκου», «Επάγγελμα: Ρεπόρτερ» και «Chinatown», μέσα σε πέντε χρόνια, τι διάολο να πεις και τι να ρωτήσεις. Απλώς μας λείπει πολύ. Η τρελή, υπόκωφη ή έκδηλη, ένταση των πρώτων χρόνων, η ευστροφία της συνέχειας, η ευφορία των φιλμικών διαλειμμάτων του, η «να αποδείξω κάτι» επιλογές ενός «About Schmidt», ενός «Pledge» στα ύστερα χρόνια, το κυριολεκτικό πλήθος των άγνωστων μεγάλων εμφανίσεων, το κύρος του να κάνεις τη πλάκα σου και να παίρνεις Όσκαρ, ή ακόμα-ακόμα και οι εποχές πίσω από τους πάγκους των μπασκετικών παρκέ που φορούσε διαφορετικές κάλτσες και τσακωνόταν για να τη σπάσει στους αντιπάλους των Lakers. Δεν γίνεται να μην σου λείπει ο Τζακ.