8:592/11 Τι έκανε λέει; Η Ένωση των Σεναριογράφων θα απονείμει τα βραβεία της 1 μήνα μετά τα Όσκαρ Σε μια πρωτοφανή κίνηση στα χρονικά, οι Σεναριογράφοι αυτονομούνται, αμφισβητώντας κατά κάποιον τρόπο τα Όσκαρ ως κέντρο του βραβευτικού σύμπαντος. Από τον Ηλία Δημόπουλο Να μια (ακόμα) εσωτερική ιστορία της βραβευτικής σεζόν που θα έχει ενδιαφέρον εάν θα περάσει στο ντούκου ή θα επιφέρει εντάσεις και, γιατί όχι, αλλαγές.Η οπτική που δύσκολα παρακάμπτει κανείς είναι ότι με την απόφαση του Σωματείου των Σεναριογράφων να πάνε την γιορτή τους στις 14 Απριλίου, πάνω από έναν ολόκληρο μήνα μετά τα Όσκαρ (10 Μαρτίου), αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία επί των κινηματογραφικών τιμών των βραβείων της Ακαδημίας. Βέβαια ας μην βιαζόμαστε: Πολλοί από τους Σεναριογράφους του Σωματείου είναι και μέλη της Ακαδημίας.Τι έγινε λοιπόν;Ίσως να ευθύνεται η απεργία. Ίσως δηλαδή λόγω των καθυστερήσεων που επέφερε, το Σωματείο να θέλει να απλώσει τον χρόνο δίνοντας άνεση στα μέλη του ώστε να ολοκληρώσει την διαδικασία κατάθεσης/ψηφοφορίας.Ως έχουν τα πράγματα οι ψήφοι για το Σωματείο θα κατατεθούν από τις 23 Φεβρουαρίου μέχρι τις 8 Μαρτίου, ενώ τα Όσκαρ κλείνουν τις υποχρεώσεις ψήφου τους από τις 22 έως τις 27 Φεβρουαρίου. Όταν οι Σεναριογράφοι θα κάνουν το ετήσιο πάνελ τους στις 7 Μαρτίου, τα Όσκαρ θα είναι λίγο πριν την πρόβα τζενεράλε. Ανήκουστα πράγματα. Προφανώς αυτό επηρεάζει αυτά που ξέραμε για την σχηματοποίηση των φαβορί. Οι νικητές του Σωματείου, παρά το γεγονός ότι κάμποσες παραγωγές, ανεξάρτητες και όχι μόνο, δεν ανήκουν σε αυτό και δεν είναι νόμιμες για συμμετοχή, ήταν ανέκαθεν ασφαλείς δείκτες πρόβλεψης των Όσκαρ. Ως έχει το πράγμα οι Σεναριογράφοι φέτος θα «συνομιλήσουν» περισσότερο με τα τηλεοπτικά Έμμι στις καμπάνιες του 2024.Σε μια τολμηρή εικασία θα έλεγε κανείς ότι αυτή είναι μια επίθεση στην γιορτή των Παραγωγών, που συν τοις άλλοις είναι τα Όσκαρ. Όμως για κάτι τέτοιο θα μπορούμε να μιλήσουμε εάν το φαινόμενο επαναληφθεί στο μέλλον. Εκείνο που εκτιμώ όμως πώς αναπόφευκτα απορρέει της κίνησης, είναι η πιστοποίηση ότι τα Όσκαρ δεν είναι πια ο αμετακίνητος κόμβος, ο ρυθμιστικός πόλος της βιομηχανίας στην εποχή των βραβείων της. Μια τέτοια εκ των έσω αμφισβήτηση (κι αν ακολουθήσουν και οι Σκηνοθέτες;! – κι αν κάνουν το ίδιο οι Ηθοποιοί που ευρισκόμενοι σε απεργία έχουν και κάθε δικαιολογία;), θα ταρακουνήσει εκ θεμελίων τον ακαδημαϊκό θεσμό.Όμως, όπως είπαμε νωρίτερα, ας μην βιαζόμαστε. Τα Όσκαρ έχουν δείξει αξιοσημείωτη αντοχή στον χρόνο διότι κάτι αντιπροσωπεύουν. Κάτι που ίσως κανείς μέσα στην βιομηχανία δεν θα ήθελε να εκθρονίσει, δίχως μάλιστα να έχει μια αντιπρόταση. Δεν είναι απλά θέμα αίγλης, η οποία αμφισβητείται έτσι κι αλλιώς έντονα με τις επιλογές της Ακαδημίας την τελευταία τριετία, είναι ζήτημα ακρογωνιαίων λίθων ενός status quo.