Ότι είναι παράξενα τρένα οι φίλοι μας οι ηθοποιοί είναι τοις πάσι γνωστό, το ίδιο και η παροιμιώδης ανασφάλειά τους. Βέβαια από αυτό μέχρι το να δουλεύεις 25 χρόνια, να είσαι (έστω και ως CGI) σε δύο από τις τρεις εμπορικότερες ταινίες όλων των εποχών και μετά από μια Σφαίρα να παρατηρείς ότι ο σκηνοθέτης σου στις δύο αυτές ταινίες όντως πιστεύει σε σένα, είναι κάπως υπερβολικό.
Βέβαια εδώ που τα λέμε, γιατί τις υπερβολές ουδείς συμπάθησε, η Σαλντάνα ναι μεν εργάζεται αδιάλειπτα τα χρόνια αυτά, πράγματι είναι μια στέρεη ηθοποιός, αλλά με «Σταρ Τρεκ», «Guardians of the Galaxy», «Avengers» και «Avatar», δεν πας πουθενά στην έως τώρα εννοούμενη τέχνη της Υποκριτικής. Δίχως τις ταινίες αυτές η Σαλντάνα είναι άγνωστη ποσότητα, κι ας έχει εργαστεί τόσο. Και σε όλες τους δεν βλέπουμε ποτέ το «πραγματικό» της πρόσωπο. Φέτος, με μια ταινία που ποτέ δεν θα συμφωνήσουμε ότι είναι όσο αξιέπαινη θα αποδειχθεί στο προσεχές διάστημα, τα κατάφερε. Οπότε εξηγήσιμη κι η στάση της.
Της έστειλε μήνυμα λοιπόν ο Κάμερον προχθές στην διάρκεια των Σφαιρών. «Και, μετά από όλα αυτά τα χρόνια, πιστεύει σε μένα. Και αυτό ανατρέφει σε μένα έναν πόθο να συνεχίσω να μεγαλώνω σαν καλλιτέχνιδα.» Κι ας μοιάζει όλο αυτό με την «Σάλι Φιλντ» στιγμή της (ποιος ξεχνά το all time cringe του επαναλαμβανόμενου «You Like Me»;) αποδεικνύει περίτρανα ότι ο καλλιτεχνικός κόσμος είναι αλληλένδετος και αυτό που οι σωτήρες των social δεν πολυεκτιμούν (ας πούμε τον Κάμερον) μπορεί και να έχει μεσιανικές διαστάσεις μέσα στην βιομηχανία.
Κάμερον παρεμπιμπτόντως που είχε πει για την Σαλντάνα πρόσφατα: «Έχω δουλέψει με οσκαρούχους και δεν έχει το παραμικρό να ζηλέψει η Ζόι. Όμως επειδή παίζει CG χαρακτήρα «δεν μετράει» για κάποιους. Μπορεί να είναι αρχοντική και ανήμερη μέσα σε νανοσεκόντ. Είναι λέαινα πραγματική».
«Νοιώθω ευτυχία, μια αίσθηση παρουσίας. Είμαι στη βιομηχανία 25 χρόνια, πάντοτε εργαζόμουν, πάντοτε με εμπιστεύονταν. Αυτή η αναγνώριση είναι μέγιστη για μένα τώρα και για την συνέχειά μου καλλιτεχνικά. Είμαι ευτυχής. Είμαι 46. Πριν δυο χρόνια υπήρξε μια στιγμή που σκέφτηκα αν είναι η ώρα να τα παρατήσω και να καλλιεργήσω κήπο. Η αλήθεια είναι όμως ότι είμαι καλλιτέχνις πέρα ως πέρα και πρέπει να δημιουργώ κάθε μέρα. […] Και είμαι υπόχρεη σε δημιουργούς όπως ο Ζακ Οντιάρ που μετά από συζητήσεις και ακροάσεις και υποσχέσεις εκπλήρωσης αποφάσισαν να στοιχηματίσουν σε μένα. Και πέτυχε», ολοκληρώνει στην μεταΣφαιρική αυτοθριαμβολογία της η ηθοποιός που πρέπει να το δει λίγο πιο επικοινωνιακά το θέμα ώστε αν πάρει το Όσκαρ της να μην ξεφύγει στρατοσφαιρικά και καταλήξει να αναφέρεται ανεκδοτολογικά σε κάποια χρόνια από τώρα.
Με αγάπη, πάντα.
