«Το σινεμά καταπιάνεται με τα μυστήρια είτε της μοίρας είτε της πίστης», δηλώνει με πυκνή σαφήνεια ο Γουίλιαμ Φρίντκιν στα πρώτα λεπτά του ντοκιμαντέρ και στη συνέχεια αφήνεται σε έναν απολαυστικό μονόλογο. Ή καλύτερα μία εξομολόγηση στα απίστευτα μυστήρια που κατέλαβαν με σατανική έμπνευση, δημιουργικό οίστρο και ενστικτώδη διαύγεια μία ταινία εμπειρία, μία καθαρόαιμη κινηματογραφική ανατριχίλα, τον «Εξορκιστή» (1972).

Σε σκηνοθεσία του Αλεξάντρ Ο. Φιλίπ των σινεφιλικών καταθέσεων «The People vs. George Lucas» (2010), «78/52» (2017), «Memory: The Origins of Alien» (2019), το ντοκιμαντέρ «Τυφλή πίστη: Ο Γουίλιαμ Φρίντκιν μιλά για τον Εξορκιστή» είναι ακριβώς αυτό που αναφέρει ο τίτλος του. Και η αλήθεια είναι πως δεν θες κάτι παραπάνω για να είσαι ικανοποιημένος. Μεθοδικός, ανατρεπτικός και κινηματογραφικά δαιμόνιος, ο Φρίντκιν υπαγορεύει τον ρυθμό της ταινίας μέσα από την ζέση των αφηγήσεών του. Το πιο σημαντικό είναι πως άρει την πεποίθηση του «Εξορκιστή» ως «καταραμένης ταινίας» και ανάγει την δημιουργία του ως ένα «άλμα πίστης» στην πολυπαραγοντική αρμονία του σινεμά. 

Στα 105 λεπτά της ο Φρίντκιν διατρέχει το σύνολο της παραγωγής, από τη διασκευή του μυθιστορήματος του Μπλάτι και τα επεισοδιακά γυρίσματα μέχρι το σοκ της κυκλοφορίας και την διαχρονική της αξία, διανθίζει την εξομολόγησή του με λεπτομέρειες για τον πρόλογο στο Ιράκ, τις κινηματογραφικές αναφορές στον Ντράγιερ, την ερμηνευτική ποιότητα των Φον Σίντοφ, Μπέρνστιν, την πρωτοποριακή δουλειά στον ήχο και φυσικά την διαφωνία του με τον Μπέρναρντ Χέρμαν για τη μουσική της ταινίας. Πράγματα που οι φανατικοί γνωρίζουν ήδη (αλλά πάντα έχει την χάρη του να τα ακούς από την πηγή) ή αναλύσεις, όπως το οπτικό μοτίβο της ανάβασης και επιλογές στο κάστινγκ, που ίσως αγνοούν. Ένα ντοκιμαντέρ – ευαγγέλιο για τους πιστούς μίας κορυφαίας ταινίας που έδωσε στον υπερφυσικό τρόμο, πραγματικό πρόσωπο. The power of this film compels you. Αμήν!