Λέτε να βγει μέσα στο 2025;
Για ακόμα μια χρονιά το «The Way of the Wind» θα φιγουράρει ψηλά σε κάποιες λίστες προσδοκιών έτους, χωρίς όμως να είναι και τόσο σίγουρο ότι ο Μάλικ, που θυμήθηκε για τα καλά την «σποραδικότητά» του, θα το ετοιμάσει, θα το αμπαλάρει και θα μας το χαρίσει φέτος. Θεωρητικά είναι στο πρόγραμμα για τις Κάννες. Στην ταινία, η οποία να υπενθυμίσουμε έχει τον Ιησού Χριστό κεντρικό χαρακτήρα της και αφηγείται την ιστορία του «με τρόπο διαφορετικό», πρωταγωνιστούν οι Γκέζα Ρέρινγκ (Ιησούς – ο ηθοποιός που πρωταγωνίστησε στον «Γιο του Σαούλ»), Ματίας Σένερτς (Πέτρος), Μαρκ Ράιλανς (Σατανάς), αλλά και οι Μπεν Κίνγκσλεϊ (που δεν μπορούσε να λείπει), Τζόζεφ Φάινς, Τοφίκ Μπαρχόμ, Ντάγκλας Μπουθ και Άινταν Τέρνερ. Είναι ήδη το μεγαλύτερο post production ταινίας ενός δημιουργού 52 ενεργών ετών, που για τα πρώτα 25 χρόνια είχε παραδώσει δύο ταινίες.
Τα νεότερα προκύπτουν από τον Τζον Μπλίσντεϊλ, τον συγγραφέα του «The Magic Hours: The Films and Hidden Life of Terrence Malick», ενός νέου βιβλίου για τον δημιουργό. Ο Μπλίσντεϊλ έχει και ένα podcast, το Writers on Film, όπου ξεκίνησε και εκεί να εξερευνά το έργο του Μάλικ και προς επίρρωση αυτού βρήκε και τον γίγαντα Τζακ Φισκ, τον επί χρόνια σκηνογράφο του σκηνοθέτη, και τα είπαν. Στη νέα ταινία ο Φισκ αποφάσισε ότι καλύτερα να ζήσει λίγο τη ζωή του διαφορετικά αρνούμενος να την υπογράψει (ο Στέφανο Μαρία Ορτολάνι υπογράφει την σκηνογραφία) ωστόσο έχει να πει ενδιαφέροντα και για τη νέα ταινία.
Όπως το ότι επί 14 χρόνια (μια καλή μονάδα μέτρησης Μαλικικού χρόνου) έκαναν ρεπεράζ για την ταινία. Πήγαν στο Μαρόκο, το Ισραήλ και την Ιταλία, για να διαπιστώσει με τα ίδια του μάτια πόσο σημαντικό είναι αυτό το σχέδιο για τον Αμερικανό. «Είναι το πιο σημαντικό έργο για αυτόν. Το μεγαλύτερο μέρος το σεναρίου το έχει ήδη από το 'Badlands' [η πρώτη ταινία του Μάλικ, πίσω στα 1973]. Είναι τρελό το τί ιδέες περιέχει», λέει ο Φισκ.
Παρότι ο Φισκ δεν υπογράφει, ο Μάλικ τον πλησίαζε στην διάρκεια της παραγωγής. «Ήμουν στην σκεπή του σπιτιού της κόρης μου στο Όστιν, επισκευάζοντας, και με καλεί ο Τέρι. Έρχεσαι στην Ιταλία; μου λέει. Έχω εδώ έναν σκηνογράφο που είναι στο γραφείο του όλη την ημέρα», λέει ο Φισκ γελώντας, όχι απαραίτητα και τόσο συναδελφικά. «Είναι τόσο συνηθισμένος να μπλέκομαι συνέχεια στα πόδια του. Πολλοί σκηνογράφοι είναι όντως στο γραφείο τους διαρκώς, αλλά εμείς δουλεύαμε διαφορετικά. Το στυλ μου αναπτύχθηκε μέσα από το δικό του. Συνεργαστήκαμε άψογα και αυτός υπήρξε ο τρόπος δουλειάς για μένα πάντοτε», λέει ο σκηνογράφος που ήταν μέχρι το «Song to Song» στο «άρμα Μάλικ», ενώ το 2023 υπέγραψε τον πιο πρόσφατο Σκορσέζε και τους «Δολοφόνους» του.
Κάτι άλλο που ανέσκαψε ο Μπλίσντεϊλ και διαφαίνεται λένε έντονα στο «The Way of the Wind» είναι ο τρόπος που μοντάρει ο Μάλικ. Δεν βλέπει ποτέ όλη τη διαδικασία συνολικά. Δίνει σε διαφορετικούς μοντέρ διαφορετικά κομμάτια του έργου και βλέπει σκηνές μέχρις ότου τελειοποιηθούν σύμφωνα με το τρόπο του. Βλέπει ολόκληρη την ταινία μόνο μια-δυο φορές διότι δεν θέλει να την βαρεθεί, δεν θέλει να την έχει δει 10-20 φορές ολόκληρη και να χάνει πλέον την ουσία του έργου.
Εδώ, στο Film Stage, από όπου και αντλούμε το θέμα, μπορείτε να βρείτε και το ωριαίο podcast με τον Τζακ Φισκ και πλήρη την είδηση. Ένα είναι, σχετικά, σαφές. Ίσως αυτή είναι η ταινία που θα μας γυρίσει στην καλύτερη εκδοχή του δημιουργού, η ταινία για την οποια προοριζόταν το (ακατάσχετο;) πείραμα της τελευταίας 15ετίας, πείραμα που ίσως μόνο με το «A Hidden Life» έφτασε σε μια ταινία που κυκλώνει κάπως την φιλμογραφία του από τις έξοχες απαρχές (μέχρι την «Λεπτή Κόκκινη Γραμμή») έως την πειραματική περίοδο της αναζήτησης του χαμένου χρόνου ταινιών όπως τα «To the Wonder», «Knight of Cups» και «Song to Song», που συνιστούν μια μοντερνιστική τριλογία στο πνεύμα βέβαια των αναζητήσεων του.
